مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ
؛ يعنى سرزمين مقدّس بر آنها حرام خواهد بود ، و آنها به مدت چهل سال حقّ ورود و تصرّف در آن را ندارند .
روايت شده است كه موسى ( ع ) باقيماندهء بنى اسرائيل را رهبرى كرد و در حالى كه يوشع پيشاپيش آنان در حركت بود اريحا را فتح كرد و آنچه را خداوند خواسته بود در آن شهر برپا داشت و سپس جان سپرد . و گفتهاند : موسى در بيابان مرد و هارون يك سال پيش از او وفات يافت و پس از مرگ موسى ، يوشع بنى اسرائيل را به سوى أريحا برد و آنجا را فتح كرد .
گفته شده : از كسانى كه گفتند : ما هرگز وارد سرزمين مقدس نخواهيم شد هيچ كس وارد آن نشد و همهء آنان هلاك شدند ؛ و نسلهايى كه از آنان به وجود آمد با ستمگران جنگيدند و وارد سرزمين مقدّس شدند . بنا بر اين تقدير آيه : كتب اللَّه لكم الأرض المقدّسه به شرط أن تجاهدوا أهلها است و چون بنى اسرائيل از جهاد با ستمكاران امتناع ورزيدند ، گفته شد :
فَإِنَّها مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ
.
عامل در ظرف
« يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ »
است ؛ يعنى حركت مىكردند در آن سرزمين در حالى كه متحيّر بودند و به راهى هدايت نمىيافتند .
« تيه » : بيابان بىآب و علفى است كه انسان در آن سرگردان مىشود .
روايت شده است كه بنى اسرائيل به مدت چهل سال مسافتى به طول شش فرسنگ را هر روز از صبح تا به شب با شتاب طىّ مىكردند ، و در روز ابر بر آنان سايه مىافكند تا از حرارت خورشيد در امان باشند ، و در شب عمودى از نور ظاهر مىشد و بيابان را برايشان روشن مىساخت و خداوند « من » و « سلوى » براى آنان نازل مىكرد ، و موهايشان بلند نمىشد و چون فرزندى از آنان متولد مىشد ، جامهاى شبيه ناخن بر تن او بود ، و همزمان با رشد كودك ، لباس او نيز بلند مىشد .
و دربارهء اين كه آيا موسى و هارون با بنى اسرائيل در آن بيابان بودهاند يا نه اختلاف نظر وجود دارد :