ترجمه :
بعضى از منافقان ، كسانى هستند كه پيغمبر را مىآزارند و مىگويند : او گوش : ( خوش باور ) است بگو : خوش باور بودن او به سود شما است ، او به خدا ايمان دارد و مؤمنان را تصديق مىكند ، و براى آنها از شما كه ايمان آوردهاند رحمتى است ، و آنان كه رسول خدا را بيازارند عذابى دردناك دارند . ( 61 )
براى شما به خدا سوگند ياد مىكنند ، تا شما را راضى گردانند ، در حالى كه اگر ايمان داشتند سزاوارتر اين بود كه خدا و رسولش را از خود ، راضى سازند . ( 62 )
آيا توجه نداشتند كه هر كس با خدا و رسولش به دشمنى برخيزد كيفرش آتش دوزخ است كه در آن ، جاويدان مىباشد ؟ اين است رسوايى بزرگ . ( 63 )
تفسير :
« اذن » كسى كه هر چه مىشنود تصديق كند و گفتهء هر كس را بپذيرد ، « اذن » گوش نام عضوى است كه با آن مىشنوند ، وقتى كه شخصى را « اذن » مىگويند ، گويا تمام بدنش گوش است چنان كه به ديدبان « چشم » مىگويند .
أُذُنُ خَيْرٍ
؛ مثل « رجل صدق » است كه مقصود از آن ، بزرگوارى و صلاح است ؛ گويا خداوند متعال مىخواهد بگويد : آرى او گوش است اما خوب گوشى ، يا مقصود اين است كه او ، در امور خير و در آنچه شنيدنش لازم است شنواست و در غير اين مورد ، گوش نيست . مؤيّد اين معنا قرائت حمزه است كه « و رحمة » مجرور