در صورت دوم مفعول مطلق است ] .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 165 تا 166 ]
فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَ أَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذابٍ بَئِيسٍ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ ( 165 ) فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ ما نُهُوا عَنْهُ قُلْنا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خاسِئِينَ ( 166 )
ترجمه :
اما هنگامى كه تذكّراتى را كه به آنها داده شده بود فراموش كردند ، نهى كنندگان از بدى را رهايى بخشيديم و آنها را كه ستم كردند ، به خاطر نافرمانىشان به عذاب شديدى گرفتار ساختيم . ( 165 )
هنگامى كه در برابر فرمانى كه به آنها داده شده بود سركشى نمودند ، به آنها گفتيم : به شكل ميمونها درآييد و طرد شويد . ( 166 )
تفسير :
فَلَمَّا نَسُوا
؛ هنگامى كه مردم شهر آنچه را كه ناصحان به آنها تذكّر دادند همچون شخص فراموشكار ( كه كارى را از روى فراموشى ترك مىكند ) ترك كردند ، نهى كنندگان از بدى را نجات بخشيديم و آنهايى را كه ستم كردند به عذاب سختى گرفتار ساختيم .
قرآن از [ سرنوشت ] گروه سوّمى كه مىگفتند : چرا موعظه مىكنيد ، يادى نكرده است كه آيا آنها جزو نجاتيافتگان بودند يا جزو هلاكشدگان . در اين مورد ، اقوال مختلفى است بعضى از مفسّران گفتهاند : هر دو گروه ، هلاك شدند و فقط گروه نهى كننده نجات يافتند . اين قول از امام صادق عليه السّلام روايت شده است . بعضى ديگر از مفسّران گفتهاند : دو گروه نجات يافتند و يك گروه كه همان گروه صيدكنندهء ماهيان بود ، هلاك شدند ؛ زيرا شخص نهى كننده هر گاه بداند كه نهى [ از منكر ] ، در شخص نهى شده تأثيرى ندارد ، نهى از او ساقط مىشود .