ترجمه :
( خداوند ) گفت : اى موسى من تو را بر مردم با رسالتهاى خويش و با سخن گفتنم ( با تو ) برگزيدم ؛ پس آنچه را به تو دادهام بگير و از شكرگزاران باش . ( 144 )
و براى او در الواح اندرزى از هر موضوعى نوشتيم و بيانى از هر چيز كرديم ؛ پس آن را با جديت بگير و به قوم خود بگو به نيكوترين آنها عمل كنند ( و آنها كه به مخالفت برخيزند كيفرشان دوزخ است ) و به زودى دار فاسقان را ، به شما نشان خواهيم داد . ( 145 )
تفسير :
قالَ يا مُوسى
؛ خداوند سبحان فرمود : اى موسى من تو را دوست صميمى [ خود ] قرار دادم و با رسالتهاى خويش ، يعنى اسفار تورات ، و سخن گفتن با تو ، تو را بر مردم زمانت برترى و فضيلت دادم . « برسالتى » بهطور مفرد نيز قرائت شده است .
فَخُذْ ما آتَيْتُكَ
؛ بنا بر اين شرف پيامبرى و حكمت و دانشى را كه به تو عطا كردهام بگير و از شكرگزاران بر آن نعمت باش ؛ زيرا آن ، بزرگترين نعمتهاست .
بعضى از مفسران گفتهاند : موسى در روز عرفه بيهوش بر زمين افتاد و تورات در روز قربان به او عطا شد .
وَ كَتَبْنا لَهُ فِي الْأَلْواحِ
؛ مقصود خداوند از الواح ، الواح تورات است . در تعداد الواح و مادهء آن ، مفسران اقوال مختلفى را ذكر كردهاند ؛ بعضى آن را هفت لوح و برخى ده و پارهاى دو لوح شمردهاند و دربارهء مادهء آن بعضى آن را از زمرّد و بعضى ديگر از زبرجد سبز و ياقوت قرمز و برخى از چوبى كه از آسمان نازل شده بود ، دانستهاند .
مِنْ كُلِّ شَيْءٍ
؛ اين بخش از آيه محلا منصوب و مفعول « كتبنا » است و موعظة و تفصيلا ، بدل از آن است . معناى آيه اين است : براى موسى در الواح ، هر چه را كه بنى اسرائيل در دينشان بدان نياز داشتند همچون مواعظ و اندرزها و بيان احكام و حلال و حرام و يادآورى بهشت و دوزخ و جز آن از عبرتها و خبرهاى