ثُمَّ بَدَّلْنا مَكانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ
؛ مصيبت و محنتى را كه دچار آن بودند . بر طرف كرديم و به جاى آن آسايش و رفاه و تندرستى قرار داديم .
حَتَّى عَفَوْا
؛ تا آن كه تعدادشان زياد شد و اموالشان فراوان گرديد . عرب مىگويد :
« عفا النبات و عفا الشحم و الوبر » زمانى كه گياه و پيه و كرك زياد شود . همين معنا در سخن پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم :
« و اعفوا للّحى »
( محاسن را بلند گذاريد ) نيز آمده است .
وَ قالُوا قَدْ مَسَّ آباءَنَا الضَّرَّاءُ وَ السَّرَّاءُ
؛ مقصود خداوند اين است كه فراوانى نعمت ، آنها را مدهوش و سرمست و متكبر و مغرور كرد و گفتند : اين عادت روزگار است كه در ميان مردم ، گاه سختى و ناخوشى و گاه آسايش و خوشى در گردش است . البته به پدران و مادران ما از اين ناراحتيها رسيده ليكن آنها از عقايدى كه داشتند برنگشتند . پس شما هم ، مانند آنها بر عقايد خود پايدار بمانيد .
فَأَخَذْناهُمْ بَغْتَةً
؛ پس ما هم ناگاه آنها را [ به كيفر اعمالشان ] مجازات كرديم ؛ تا براى مردمان بعد از آنها مايهء عبرت شود .
وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ
؛ آنها بر نزول عذاب ، آگاه نشدند مگر بعد از آن كه عذاب بر آنها نازل شد .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 96 تا 99 ]
وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ لكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْناهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ ( 96 ) أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا بَياتاً وَ هُمْ نائِمُونَ ( 97 ) أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى وَ هُمْ يَلْعَبُونَ ( 98 ) أَ فَأَمِنُوا مَكْرَ اللَّهِ فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ ( 99 )
ترجمه :
و اگر مردم شهرها و آباديها ، همه ايمان آورده و پرهيزگار