ارادهاش مىگرداند .
تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً
؛ هر دو منصوبند چون حالند ، يعنى با تضرع و زارى و با صداى آهسته ، همچنين خوفا و طمعا [ در آيهء بعد ] نيز حال مىباشند .
« تضرع » از ماده « ضراعة » و به معناى خضوع است ، يعنى در حال خشوع و ذلت و فروتنى ، « خفية » به كسر « خا » نيز قرائت شده است و خفية و خفية دو لغتاند .
برخى گفتهاند ؛ تضرع به معناى آشكار شدن صدا و « خفيه » به معناى پنهانى است يعنى پروردگارتان را در آشكار و پنهان بخوانيد . برخى ديگر گفتهاند : « تضرع » به معناى خشوع و « خفية » به معناى راز است .
إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ
؛ خداوند كسانى را كه از اندازهء معمول در همهء عبادات و نيايشها مىگذرند ، دوست نمىدارد .
وَ لا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاحِها
؛ با انجام گناهان در زمين به فساد و تباهكارى برنخيزيد پس از آن كه خداوند زمين را با فرستادن پيامبران و كتابهاى آسمانى ، اصلاح كرده است .
إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ
؛ كلمهء قريب ، با توجه به معنى رحمت ( ترحم ) [ و نه لفظ آن ] و يا به عنوان اين كه صفت براى موصوف محذوف باشد مذكر آورده شده و تقدير جمله شىء قريب است و يا از اين رو كه « رحمة » مؤنث مجازى است كلمه قريب بدون تاء تأنيث ذكر شده است .
« محسن » كسى را گويند كه كار نيك انجام مىدهد .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 57 تا 58 ]
وَ هُوَ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ حَتَّى إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالاً سُقْناهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَنْزَلْنا بِهِ الْماءَ فَأَخْرَجْنا بِهِ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ كَذلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ( 57 ) وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَ الَّذِي خَبُثَ لا يَخْرُجُ إِلاَّ نَكِداً كَذلِكَ نُصَرِّفُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَشْكُرُونَ ( 58 )