ترجمه :
پروردگار شما ، آن خدايى است كه آسمانها و زمين را در شش روز خلق كرد . آن گاه به خلقت عرش پرداخت . روز را به پردهء شب در پوشاند ، كه با شتاب در پى آن پويد . و خورشيد و ماه و ستارگان ، به امر او مسخّر گرديد . ( اى بندگان ) آگاه باشيد كه ملك آفرينش ، خاص خداست و حكم نافذ ، فرمان اوست كه منزه و بلندمرتبه و آفرينندهء عالميان است . ( 54 )
خداى خود را به تضرع و زارى و به صداى آهسته ( كه به اخلاص نزديك است ) بخوانيد ، ( و بر خلق ستم مكنيد ) كه خدا هرگز ستمكاران را دوست نمىدارد . ( 55 )
هرگز در زمين پس از آن كه كار آن به امر حق ( و شرع رسول او ) نظم و صلاح يافت ، به فساد و تباهكارى برنخيزيد ( و راه عصيان نپوييد ) . و خدا را ، هم از راه ترس و هم از روى اميد ، بخوانيد كه البته رحمت او به نيكوكاران نزديك است . ( 56 )
تفسير :
إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ
؛ همانا سرور و صاحب اختيار شما خدايى است كه آسمانها و زمين را آفريده و آن دو را در مدت شش روز از روزهاى دنيا بوجود آورده است . علت اين كه خداوند مىفرمايد آسمانها و زمين را در مدت شش روز آفريده ، اين است كه آفريدن چيزى به دنبال چيز ديگر و به ترتيب ، دلالت بيشترى دارد بر اين كه آفرينندهء آن ، دانا و حكيم است و آن شىء را به مقتضاى حكمتى تدبير مىكنند ، يا بدين سبب است كه به بندگانش تأنى و دقت نظر