ترجمه :
و اهل اعراف مردانى را كه به سيمايشان مىشناسند ، آواز دهند و گويند ( ديديد كه ) جمع مال و جاه و آنچه به آن فخر و تكبّر مىكرديد به حال شما اصلا سودمند نبود ( 48 )
آيا آنهايى از مؤمنان كه سوگند ياد مىكرديد كه خدا آنان را مشمول عنايت و رحمت خود نمىگرداند ، اكنون مقامشان را مىبينيد ؟ ( به همانها امروز خطاب مىشود كه ) در بهشت بدون هيچ خوف و انديشه و بدون هيچ گونه حزن و اندوه داخل شويد . ( 49 )
تفسير :
وَ نادى أَصْحابُ الْأَعْرافِ رِجالًا يَعْرِفُونَهُمْ بِسِيماهُمْ
؛ امام صادق عليه السّلام در تفسير اين آيه مىفرمايد : اهل اعراف ، يعنى پيامبران و جانشينان آنها ، مردانى از اهل دوزخ و سران كافران را ندا مىدهند و در حالى كه آنها را به شدت سرزنش مىكنند ، مىگويند :
گردآورى ثروت و تكبر ورزيدن شما به حالتان سودى نبخشيد .
أَ هؤُلاءِ الَّذِينَ أَقْسَمْتُمْ لا يَنالُهُمُ اللَّهُ بِرَحْمَةٍ
؛ آيا اينهايند كسانى كه سوگند ياد مىكرديد كه خدا آنان را مشمول رحمت و عنايت خود نمىكند ؟
اين سخن اشارهاى است به اهل بهشت ، كه سران كفر آنها را خوار و ذليل مىداشتند و به سبب تنگدستى آنها را كوچك مىشمردند و با مال دنيا بر آنها فخر و تكبّر مىكردند و سوگند مىخوردند كه خداوند آنها [ مؤمنان ] را وارد بهشت نمىكند .
ادْخُلُوا الْجَنَّةَ لا خَوْفٌ عَلَيْكُمْ وَ لا أَنْتُمْ تَحْزَنُونَ
؛ اين سخن را اهل اعراف ، به فرمان خداى عزّ و جلّ ، براى مستضعفان مىگويند كه : در بهشت داخل شويد در حالى كه ترسان و اندوهگين نيستيد .
اصبغ بن نباته از امير مؤمنان على عليه السّلام نقل كرده كه فرمود : روز قيامت ، ما ميان بهشت و دوزخ مىايستيم پس هر كس ما را [ در دنيا ] يارى كرده ، او را به سيمايش مىشناسيم و داخل بهشت مىكنيم و هر كس با ما دشمنى كرده او را نيز به سيمايش