ترجمه :
هر قومى را دورهاى و اجل معينى است كه چون فرارسد لحظهاى مقدم و مؤخر نتوانند كرد . ( 34 )
اى فرزندان آدم چون پيغمبرانى از جنس شما بيايند و آيات مرا براى شما بيان كنند پس هر كه تقوى پيشه كرد و به كار شايسته شتافت ، هيچ ترس و اندوهى ( از گذشته و آينده در دنيا و عقبى ) بر آنها نخواهد بود . ( 35 )
و آنان كه آيات خدا را تكذيب كرده و از اطاعت او سركشى و تكبر نمودند ، آنها اهل دوزخند و در آن جاويد و معذب خواهند بود . ( 36 )
پس كيست ستمكارتر از آن كس كه بر خداى دروغ بندد يا آيات خدا را تكذيب كند ( به دروغ نسبت دهد ) آنان از كتاب ( قضا و قدر الهى يا از نامهء اعمال ) به كيفر خويش خواهند رسيد تا هنگامى كه فرستادگان ما ( ملك الموت و فرشتگان قبض روح ) به او رسند كه قبض روح او كنند گويند : چه شدند آنهايى كه به جاى خدا به ربوبيت مىخوانديد ؟
( مانند بتان و هواهاى نفسانى ) پاسخ دهند كه آنها همه از نظر ما ناپديد و نابود شدند و آنها بر زيان خويش گواهى دهند كه كافر بوده و راه هدايت نپيمودهاند . ( 37 )
تفسير :
وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ
؛ اين جمله تهديد مىكند كفار قريش را به عذابى كه نزد خداست و در وقت معينى بر آنان نازل خواهد شد . چنان كه بر امتهاى پيشين نازل شد .
يا بَنِي آدَمَ
؛ خطاب به همهء مكلفين از مردم است .
إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ
؛ اگر پيامبرانى از جنس شما بيايند . « ما » به منظور تأكيد معناى شرط ، به « ان » شرطيه ضميمه شده است . همچنين فعل شرط براى تأكيد ،