براى توجه دادن به اين است كه نعمتها براى مؤمنان آفريده شده و كافران به تبعيت از مؤمنان ، از نعمتها بهرهمند مىشوند .
كلمهء « خالصة » هم به نصب قرائت شده تا حال باشد و هم به رفع قرائت شده بنا بر آن كه خبر دوم براى « هى » و خبر اول آن « للذين امنوا » باشد .
إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ
؛ پروردگارم تنها كارهاى زشت را حرام كرده است . پنهان باشد يا آشكار .
« فاحشه » عملى است كه خيلى زشت و ناپسند باشد .
« اثم » ، بر هر گناهى اطلاق مىشود ؛ و گفتهاند مقصود از « اثم » شرابخوارى است .
« بغى » : ستم و تكبر .
« بِغَيْرِ الْحَقِّ »
تأكيد بر معناى بغى است .
وَ أَنْ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ ما لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً
:
اين سخن خداوند ، استهزاء و سرزنش مشركان است ، زيرا بر خداوند روا نيست كه براى شرك به خود دليلى فرود آورد .
وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ
؛ گفتههاى نادرست و دروغ ، همچون حرام كردن نعمتها و جز آن را ، به خدا نسبت دهيد .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 34 تا 37 ]
وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا يَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا يَسْتَقْدِمُونَ ( 34 ) يا بَنِي آدَمَ إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آياتِي فَمَنِ اتَّقى وَ أَصْلَحَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 35 ) وَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ اسْتَكْبَرُوا عَنْها أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ( 36 ) فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً أَوْ كَذَّبَ بِآياتِهِ أُولئِكَ يَنالُهُمْ نَصِيبُهُمْ مِنَ الْكِتابِ حَتَّى إِذا جاءَتْهُمْ رُسُلُنا يَتَوَفَّوْنَهُمْ قالُوا أَيْنَ ما كُنْتُمْ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ قالُوا ضَلُّوا عَنَّا وَ شَهِدُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كانُوا كافِرِينَ ( 37 )