سهمى هم براى بتهاى خود مشخص مىنمودند .
امّا وقتى مىديدند كه سهم خداوند رشد كرده و اضافه شده از اين قرارداد خود رجوع كرده و سهم خداوند را بر سهم خدايانشان مىافزودند ، و آنچه از بهرهء خدايانشان زياده مىشد ، آن را هم براى خدايان خود قرار مىدادند ، و براى توجيه عمل خود ، مىگفتند : خداوند نيازى به اين اضافهها ندارد .
مِمَّا ذَرَأَ
؛ اين جمله دلالت بر اين دارد كه : چون خدا اينها را آفريده و همو ، آنها را مرغوب مىسازد ، پس سزاوار است كه اضافه و مرغوبيّت آن هم به سهم خداوند افزوده شود .
بِزَعْمِهِمْ
؛ اين كلمه ، با ضم و فتح « زاء » خوانده شده ، و معناى آيه اين است :
بتپرستان با تصوّر موهوم خود مىگفتند : اين سهم خداوند است ، و حال آن كه خداوند چنين دستورى كه دليل بر شرك است نداده بود .
در اين آيه از بتها تعبير به شريكهايشان شده ، علّتش اين است كه كفّار آنان را در اموال و چهارپايان خود شريك مىدانستند .
ساءَ ما يَحْكُمُونَ
؛ آنها بد حكم مىكنند . چرا كه بتهاى خود را بر خدا مقدّم مىدارند و كارى را انجام مىدهند كه هيچ صورت شرعى و قانونى ندارد .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيات 137 تا 138 ]
وَ كَذلِكَ زَيَّنَ لِكَثِيرٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ قَتْلَ أَوْلادِهِمْ شُرَكاؤُهُمْ لِيُرْدُوهُمْ وَ لِيَلْبِسُوا عَلَيْهِمْ دِينَهُمْ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما فَعَلُوهُ فَذَرْهُمْ وَ ما يَفْتَرُونَ ( 137 ) وَ قالُوا هذِهِ أَنْعامٌ وَ حَرْثٌ حِجْرٌ لا يَطْعَمُها إِلاَّ مَنْ نَشاءُ بِزَعْمِهِمْ وَ أَنْعامٌ حُرِّمَتْ ظُهُورُها وَ أَنْعامٌ لا يَذْكُرُونَ اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهَا افْتِراءً عَلَيْهِ سَيَجْزِيهِمْ بِما كانُوا يَفْتَرُونَ ( 138 )