مَنْ تَكُونُ لَهُ عاقِبَةُ الدَّارِ
؛ اگر « من » استفهامى و به معناى « اىّ » باشد ، در محلّ رفع ( و مبتدا ) « 1 » است ، و چيزى در آن عمل نكرده و ( تعملون از عمل بازمانده است ) . « 2 » امّا اگر به معناى « الّذى » باشد ، محل آن ، نصب ( و مفعول تعملون ) « 3 » است .
منظور از « عاقبة الدّار » سرانجام مطلوبى است كه خداوند اين جهان را براى آن آفريده است ، و اين جمله به عنوان وعيد و تهديد آمده است .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 136 ]
وَ جَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعامِ نَصِيباً فَقالُوا هذا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هذا لِشُرَكائِنا فَما كانَ لِشُرَكائِهِمْ فَلا يَصِلُ إِلَى اللَّهِ وَ ما كانَ لِلَّهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلى شُرَكائِهِمْ ساءَ ما يَحْكُمُونَ ( 136 )
ترجمه :
و از زراعتها و چهارپايان كه مخلوق خدا هستند ، بهرهاى براى خدا قرار دادند ، و به گمان خود گفتند : اين براى خدا و اين براى شريكانمان ، آنچه براى شريكهايشان بوده ، به خدا نمىرسد ، امّا آنچه براى خدا بوده به شركايشان مىرسد ، اينها به گونهاى بد حكم مىكردند . ( 136 )
تفسير :
وَ جَعَلُوا لِلَّهِ
؛ كفّار مكه و گذشتگانشان ، مقدارى از آنچه كشت و كار مىكردند و همچنين تعدادى از چهارپايانشان را ، براى خدا تعيين مىكردند و
هامش
( 1 ) - مجمع البيان .
( 2 ) - مجمع البيان .
( 3 ) - مجمع البيان .