« فَاعْبُدُوهُ »
پس اين ذات مقدس را بپرستيد ، زيرا كسى كه جامع اين ويژگيها باشد شايستهء پرستش است .
وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ
؛ او نگهدار و تدبيركنندهء همه چيز است ، و همهء چيزها از قبيل روزيها و اجلها را مالك است .
لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ
؛ « بصر » گوهرى لطيف است كه به وسيلهء آن ، ديدنيها درك و دريافت مىشود ، حاصل معنا اين است كه خداى متعال برتر از آن است كه با چشم ديده شود ، پس ديدگان او را درك نمىكنند ، چون آنها ، تنها چيزى را در مىيابند كه يا خود در جهتى باشد يا تابع موجود جهتدار باشد مثل جسمها و رنگها .
وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ
؛ ولى او كه داراى دقت نظر ، نسبت به دريافت همهء دريافتنيهاست اين گوهرهاى لطيف را كه خداوند در ديدگان نهاده و از آن به ابصار تعبير شده ، درك مىكند و كسى جز او ، قدرت درك آن را ندارد .
وَ هُوَ اللَّطِيفُ
؛ او دقيقتر از آن است كه ديدگان بتوانند او را دريابند .
الْخَبِيرُ
؛ نسبت به هر چيز هر چه دقيق باشد ، آگاه است و از ديدگاه او بيرون نيست .
در اين آيه لف و نشر مرتّب رعايت شده ( ديدگان او را در نمىيابند ، او لطيف است ، او ديدگان را در مىيابد ، پس او خبير است ) .
از امام رضا عليه السّلام روايت شده است كه مراد از « ابصار » ديدگان سر نيست بلكه ديدگان دل است ، يعنى او برتر از خيال و گمان و وهم است او در وهم كسى نمىگنجد و به چگونگى وجودش پى برده نمىشود .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيات 104 تا 105 ]
قَدْ جاءَكُمْ بَصائِرُ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنْ أَبْصَرَ فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ عَمِيَ فَعَلَيْها وَ ما أَنَا عَلَيْكُمْ بِحَفِيظٍ ( 104 ) وَ كَذلِكَ نُصَرِّفُ الْآياتِ وَ لِيَقُولُوا دَرَسْتَ وَ لِنُبَيِّنَهُ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ( 105 )