را زينت دادهايم ، سپس بازگشت آنها به سوى پروردگارشان است ، و خدا آنها را از آنچه عمل مىكردند ، آگاه مىسازد . ( 108 )
تفسير :
لا إِلهَ إِلَّا هُوَ
؛ اين جمله معترضه است و دستور وجوب پيروى از وحى را تأكيد مىكند .
وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ
؛ از مشركان دورى كن ، با آنها نشست و برخاست و خوش و بش مكن .
وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ
؛ اگر خدا مىخواست آنها را با جبر و زور به ايمان آوردن ، وادار مىساخت .
وَ لا تَسُبُّوا
؛ خدايان كسانى كه غير خداى يكتا را پرستش مىكنند ، دشنام ندهيد ، چرا كه آنها نيز خدا را به ظلم و عدوان دشنام خواهند گفت .
داستان از اين قرار است كه در زمان پيامبر ، برخى از مسلمانان نسبت به معبودهاى مشركان ، سبّ و بدگويى مىكردند ؛ قرآن آنها را از اين عمل منع كرد تا بدگويى اينها سبب دشنام دادن و بدگويى مشركان نسبت به خداى متعال نگردد .
از اين آيه چنين فهميده مىشود : نهى از منكر كه از بزرگترين اعمال است ، اگر معلوم شود كه به ازدياد شرّ منتهى مىشود ، به معصيت ، تبديل خواهد شد و به اين دليل نهى كردن از چنين نهى از منكرى واجب شده است . « به غير علم » به سبب ناآگاهى كه نسبت به خدا دارند .
كَذلِكَ زَيَّنَّا
؛ هم چنان كه اين عمل كفّار را در نزد خودشان جلوه مىدهيم براى همهء ملّتها عملشان را جلوه مىدهيم ، منظور از اين جلوه دادن اين است كه آنها را با عملشان رها مىكنيم و از آن بازشان نمىداريم ، تا آنجا كه عمل بد آنها به نظرشان نيك جلوه مىكند . « فينبّئهم » پس ( در قيامت پروردگارشان ) به آنها خبر مىدهد و به كارهايى كه انجام دادهاند آنها را كيفر و مذمّتشان مىكند .