عظمت الهى خبر ندارند چيزهايى دربارهء خداوند مىگويند كه از حقيقت آن آگاه نيستند .
بَدِيعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
؛ خبر براى مبتداى محذوف است يعنى او ابداع كنندهء آفرينش آسمانها و زمين است بدون اين كه آنها را از چيزى به وجود آورده باشد و يا از نمونهاى كه سابقه داشته تقليد كرده باشد . و مىتواند مبتدا باشد و خبرش انى يكون له ولد باشد .
بعضى گفتهاند : « بديع السموات » ، اضافه صفت مشبّهه به فاعلش است ، يعنى آسمانها و زمين بديع است ، مثل فلان بديع الشعر : شعر فلانى بىنظير است .
مىتواند تقديرش اين باشد : هو بديع فى السموات و الارض ، مثل فلان ثبت الغدر ، يعنى ثابت فيه : فلانى در فريبكارى ثابت قدم است .
با اين تقدير معناى آيه اين مىشود : خدا در آسمانها و زمين ، بىمثل و مانند است .
أَنَّى يَكُونُ لَهُ وَلَدٌ
؛ از كجا براى او فرزندى باشد ، و حال آن كه درست درنمىآيد كه به فرزند داشتن و زاييدن توصيف شود ، چرا كه ولادت از ويژگيهاى اجسام است ، و آفرينندهء جسم ، كه جسم نيست تا زاينده باشد .
دليل ديگر بر نداشتن فرزند اين است كه ولادت به وسيلهء دو همسر حاصل مىشود ، اما خدا را نسزد كه زنى داشته باشد تا با او ازدواج كند .
وَ خَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ وَ هُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
؛ همه چيز را او آفريده و به همه چيز آگاهى دارد ، و كسى كه چنين ويژگيها داشته باشد ، از همه بىنياز است .
« ذلِكُمُ »
اشاره به ذاتى است كه داراى اين صفات است و اين اسم اشاره مبتداست ، و عبارات بعد خبرهاى مترادف او هستند :
اللَّهُ ، رَبُّكُمْ ، لا إِلهَ إِلَّا هُوَ ، خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ
، و حاصل معنايش اين است : اى مردم ذاتى كه جامع صفات گذشته است ، خداى يكتاست ، پروردگار شماست ، معبودى جز او نيست خالق همه چيز است .