دهم ، آيا به راستى شما گواهى مىدهيد كه خدايان ديگرى با خداست ؟ بگو : من هرگز چنين گواهى نمىدهم ، اوست خداوند يگانهء يكتا ، و من از آنچه براى او شرك قرار دادهايد بيزارم . ( 19 )
آنهايى كه كتاب آسمانى به آنان دادهايم به خوبى او را ( پيامبر را ) مىشناسند ، همانگونه كه فرزندان خود را مىشناسند ، فقط كسانى كه به خود زيان رسانيدهاند ايمان نمىآورند . ( 20 ) .
تفسير :
إِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ
؛ اگر خداوند به تو زيانى برساند ، از قبيل بيمارى ، يا تنگدستى و يا ناراحتى ، هيچ كس جز خدا قادر بر كشف آن نيست .
وَ إِنْ يَمْسَسْكَ بِخَيْرٍ
؛ اگر خوبى را به تو برساند ، از قبيل تندرستى يا ثروتمندى ، خداوند بر هر چيزى تواناست ، مىتواند آن حالت را ادامه دهد و مىتواند آن را بر طرف سازد .
وَ هُوَ الْقاهِرُ فَوْقَ عِبادِهِ
؛ او بر تمام بندگانش قاهر است . اين جمله تصويرى است براى قهر و بلندى مقام و تسلّط و توانايى خداوند ، مثل :
وَ إِنَّا فَوْقَهُمْ قاهِرُونَ
؛ « همانا ما بر فراز ايشان نيرومنديم » ( اعراف / 127 ) منظور اين است كه بندگان خدا تحت تسخير و فرمانروايى او هستند .
الْخَبِيرُ
؛ عالم است به هر چيزى كه مىشود از آن ، خبر داد .
شَيْءٍ
؛ عمومىترين عامّ است ، زيرا بر هر چيزى كه صحيح است علم به آن پيدا شود و از آن خبر داده شود ، اطلاق مىشود ، بگو : چه چيز گواهىدهندهتر و راستگوتر است ؟
قُلِ اللَّهُ شَهِيدٌ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ
؛ بگو : خدا ميان من و شما گواه است ، براى من شهادت مىدهد كه پيامبرم و رسالت او را به شما مىرسانم و شما مرا تكذيب مىكنيد .
وَ أُوحِيَ إِلَيَّ هذَا الْقُرْآنُ
؛ اين قرآن به عنوان دليل و نشانهاى بر صداقت من ، بر من