از على عليه السّلام و شعبى روايت شده است كه در كلمهء « شهادة » وقف و جملهء بعد را به قسم آغاز و واو حرف قسم را حذف كردهاند و به جاى آن همزهء استفهام آورده و به مد « ءاللّه » قرائت نمودهاند ، و بدون مد نيز روايت شده و اين قرائت بر اساس مطلبى است كه سيبويه ذكر كرده كه برخى از نحويها حرف قسم را حذف و همزهء استفهام را هم به جاى آن نمىآورند و گفته مىشود : اللّه لقد كان كذا ؛ إنّا إذا لمن الاثمين ؛ يعنى اگر چنين كرديم ، از گناهكاران خواهيم بود .
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيات 107 تا 108 ]
فَإِنْ عُثِرَ عَلى أَنَّهُمَا اسْتَحَقَّا إِثْماً فَآخَرانِ يَقُومانِ مَقامَهُما مِنَ الَّذِينَ اسْتَحَقَّ عَلَيْهِمُ الْأَوْلَيانِ فَيُقْسِمانِ بِاللَّهِ لَشَهادَتُنا أَحَقُّ مِنْ شَهادَتِهِما وَ مَا اعْتَدَيْنا إِنَّا إِذاً لَمِنَ الظَّالِمِينَ ( 107 ) ذلِكَ أَدْنى أَنْ يَأْتُوا بِالشَّهادَةِ عَلى وَجْهِها أَوْ يَخافُوا أَنْ تُرَدَّ أَيْمانٌ بَعْدَ أَيْمانِهِمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اسْمَعُوا وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ ( 108 )
ترجمه :
و اگر اطلاعى حاصل شود كه آن دو مرتكب گناهى شدهاند ( و حق را كتمان كردهاند ) دو نفر از كسانى كه گواهان نخست بر آنها ستم كردهاند به جاى آنها قرار مىگيرند و به خدا سوگند ياد مىكنند كه گواهى ما از گواهى آن دو به حق نزديكتر است و ما مرتكب تجاوزى نشدهايم كه اگر چنين كرده باشيم از ظالمان خواهيم بود ( 107 )
اين كار بيشتر سبب مىشود كه به حق گواهى دهند ( و از خدا بترسند ) و يا ( از مردم ) بترسند كه ( دروغشان فاش گردد و ) سوگندهايى جاى سوگندهاى آنها را بگيرد ، و از ( مخالفت ) خدا بپرهيزيد و گوش فرا دهيد و خداوند جمعيّت فاسقان را هدايت نمىكند . ( 108 )