ترجمه :
اى كسانى كه ايمان آوردهايد هنگامى كه مرگ يكى از شما فرا رسد در موقع وصيّت بايد دو نفر عادل را از ميان شما به شهادت بطلبد ، يا اگر مسافرت كرديد و مرگ شما فرارسيد ( و در راه مسلمانى نيافتيد ) دو نفر غير از شما ، و اگر به هنگام اداى شهادت در صدق آنها شك كرديد آنها را بعد از نماز نگاه مىداريد تا سوگند ياد كنند كه ما حاضر نيستيم حق را به چيزى بفروشيم اگر چه در مورد خويشاوندان ما باشد و شهادت الهى را كتمان نمىكنيم كه از گناهكاران خواهيم بود . ( 106 )
تفسير :
شَهادَةُ بَيْنِكُمْ
؛ مبتدا و اثنان ؛ خبر آن و تقدير آيه شهادة بينكم شهادة اثنين است و مصدر كه شهادة باشد به بين اضافه شده و به منظور توسعه در كلام ظرف به منزلهء اسم قرار داده شده است . « و إذا حضر » ظرف براى « شهادة » و « حين الوصيّة » بدل از آن است .
و در صورتى كه حين الوصية بدل از « إذا » باشد ، آيه دلالت مىكند بر وجود وصيت هنگام فرارسيدن مرگ و آشكار شدن نشانههاى آن ، زيرا موقع وصيت كردن زمانى قرار داده شده است كه اسباب مرگ پيدا شود .
إِنْ أَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ
؛ يعنى اگر در سفر ، مرگ شما فرا رسيد و به دو نفر شاهد عادل از مسلمانان دسترسى نداشتيد ، دو نفر ديگر از غير مسلمانان را شاهد بگيريد .
مِنْ غَيْرِكُمْ
؛ يعنى از اهل ذمه .
[ شأن نزول ] :
روايت شده است كه سه نفر به قصد تجارت از مدينه رهسپار شام شدند :
تميم بن اوس و [ برادرش ] عدىّ كه هر دو مسيحى بودند و ابن ماريه مولاى عمرو بن عاص كه مسلمان بود ؛ ابن ماريه در بين راه بيمار شد و وصيتنامهاى