به خاطر بياوريد ، و به پيمانى كه با من بستهايد وفا كنيد ، تا من نيز به پيمان شما وفا كنم ( و در راه انجام وظيفه و عمل به پيمانها ) تنها از من بترسيد . ( 40 )
تفسير :
پس از آن كه خداوند دلايل توحيد و خداشناسى را براى همهء مردم بيان فرمود و نيز نعمتهايى را كه به آنها داده است بر شمرد ، به ذكر نعمتهايى كه به بنى اسرائيل [ و پدرانشان ] ارزانى داشته مىپردازد و خطاب به آنان مىفرمايد : اى فرزندان اسرائيل ، ( اسرائيل لقب يعقوب ( ع ) و در زبان يهود و نصارى به معناى « برگزيدهء خدا » است - و گفته شده به معناى « بندهء خدا » است . )
اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ
يعنى نعمتهايى را كه به شما دادم به ياد بياوريد و آنها را بزرگ بشماريد و در شكر نعمت سستى و اهمال نكنيد . منظور نعمتهايى است كه به پدران و گذشتگان آنان داده شده بود ، از آن جمله ، فرستادن آن همهء پيامبران و كتابها و نجات آنان از ستم فرعون و ديگر نعمتهايى كه خداى سبحان بر آنها بر شمرده است .
وَ أَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ
؛ به عهدى كه با من بستيد كه به من ايمان آورده و از من فرمان ببريد ، وفا كنيد تا من نيز به عهد خود با شما كه دادن پاداش نيكو است وفا كنم .
گفته شده عهد خدا كه آنها مىبايست وفا مىكردند پيروى از آيين محمد ( ص ) بود [ ابن عباس مىگويد : اين عهد ، همان است كه در تورات نوشته شده بود كه خدا پيامبرى خواهد فرستاد به نام محمّد ( ص ) ] و هر كس از او پيروى كند به او دو اجر داده مىشود [ يكى اجر پيروى از موسى و اعتقاد به تورات و ديگرى اجر پيروى از محمد ( ص ) و ايمان به قرآن ] و كسى كه به او كافر شود و ايمان نياورد ، و زرو و بالش زياد است .
أُوفِ بِعَهْدِكُمْ
؛ يعنى شما را داخل بهشت مىكنم .
وَ إِيَّايَ فَارْهَبُونِ
؛ و از مخالفت عهد و پيمان من بيمناك باشيد و عهدى را كه با من بستهايد نشكنيد . اين جمله مانند اين است كه بگويى : « زيدا رهبته » يعنى ، من فقط از زيد بيمناكم .