كافر مىشدند سپس ايمان مىآوردند و ديگر بار كفر مىورزيدند و سرانجام با اصرار بر كفرشان بر آن مىافزودند و در حال كفر مىمردند .
ابن عباس گويد : هر منافقى كه معاصر پيامبر گرامى اسلام ( ص ) بوده مشمول اين آيه مىشود .
لَمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِيَهْدِيَهُمْ سَبِيلًا
؛ اين جمله نفى مىكند آمرزش و هدايتى را كه لطف خداوند است و لام براى مبالغهء در نفى مىباشد .
بَشِّرِ الْمُنافِقِينَ
؛ خداوند به عنوان استهزا و به تمسخر گرفتن منافقان « بشر » را به جاى « أخبر » قرار داده است .
الَّذِينَ يَتَّخِذُونَ
؛ در اعراب اين جمله چند احتمال وجود دارد :
1 - منصوب است بنا بر ذم [ و در تقدير بودن فعل أذم ] .
2 - مرفوع و به معناى أريد الذين است ، 3 - مرفوع است بنا بر اين كه خبر براى مبتداى محذوف و در اصل هم الذين باشد . منافقان كسانى بودند كه با كفار اظهار دوستى مىكردند و به آنها تمايل نشان مىدادند .
أَ يَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ
؛ آيا منافقان با دوست گرفتن كسانى كه از مؤمنان نيستند ، عزّت و غلبه را نزد آنان مىجويند ؟
فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ
: عزت و غلبه براى خدا و اولياى اوست كه هر كس را بخواهد عزّت مىدهد ، چنان كه فرموده است :
وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ
: « عزت مخصوص خدا و رسول و اهل ايمان است » ( منافقون / 8 )
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 140 ]
وَ قَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِي الْكِتابِ أَنْ إِذا سَمِعْتُمْ آياتِ اللَّهِ يُكْفَرُ بِها وَ يُسْتَهْزَأُ بِها فَلا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتَّى يَخُوضُوا فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ إِنَّكُمْ إِذاً مِثْلُهُمْ إِنَّ اللَّهَ جامِعُ الْمُنافِقِينَ وَ الْكافِرِينَ فِي جَهَنَّمَ جَمِيعاً ( 140 )