نيكوكار تريد » . ( ملك / 2 ) و مسلما كسى كه عواقب و پيامدهاى موضوعى بر او مخفى است آن را امتحان و آزمايش مىكند [ و اين امر در مورد خداوند صادق نيست ] در اين آيه انجام و عدم انجام كارهايى كه بستگى به ميل و اراده خود انسان دارد به اختيار و آزمايش ، تشبيه شده است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 22 ]
الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ فِراشاً وَ السَّماءَ بِناءً وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَراتِ رِزْقاً لَكُمْ فَلا تَجْعَلُوا لِلَّهِ أَنْداداً وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 22 )
ترجمه
آن كس كه زمين را بستر شما قرار داد و آسمان ( جو زمين ) را همچون سقفى بر بالاى سر شما ، و از آسمان آبى فرو فرستاد ، و به وسيلهء آن ميوهها را پرورش داد ، تا روزى شما باشد ، بنا بر اين براى خدا شريكهايى قرار ندهيد در حالى كه مىدانيد ( اين شركا نه شيئى را آفريدهاند و نه شما را روزى مىدهند ) . ( 22 )
تفسير :
خداى سبحان نخست - در آيه قبل - به خلقت انسان به صورت موجودى زنده و نيرومند كه يكى از موجبات پرستش اوست اشاره كرد و سپس [ در اين آيه ] از آفرينش زمين كه محل زندگانى بشر و بستر استراحت اوست و از آسمان كه مانند گنبدى بر بالاى زمين قرار گرفته سخن به ميان آورده است . و [ گويا ] نزول باران ، كه وسيلهء بارور شدن زمين و رويش گياهان و درختان و پيدايش انواع ميوهها به عقد ازدواجى تشبيه شده كه ثمرهء آن پديد آمدن فرزندان شبيه به يكديگر است .
خداوند ميوههاى رنگارنگى را كه از زمين مىروياند ، روزى فرزند آدم قرار داد تا او در برابر اين نعمت بزرگ شكر خداى را واجب بداند و با تفكر در آفرينش خود و آسمان و زمين اذعان كند كه خالق تمام موجودات خداست و او منزّه از شريك و همتاست ، و نيز بداند كه او نمىتواند بعضى از آنچه را خدا قادر بر آن