رسول خدا ( ص ) است .
أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ
؛ تقدير آن آمنوا يا بأن آمنوا بربكم است .
فَآمَنَّا
؛ يعنى ما دعوت كننده را در آنچه به سوى آن دعوت مىكرد ، تصديق كرديم و به او پاسخ مثبت داديم .
رَبَّنا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ كَفِّرْ عَنَّا سَيِّئاتِنا
؛ در اين جمله قرآن ميان طلب آمرزش و در خواست پوشاندن گناهان جمع كرده است ، زيرا پوشاندن گناه گاهى به وسيلهء توبه و بازگشت به خدا و آمرزش است و گاهى بدون توبه خداوند گناه انسان را مىپوشاند .
مَعَ الْأَبْرارِ
؛ در موضع حال است ، يعنى ما را از جملهء خوبان بشمار و تنها با آنان محشورمان گردان « ابرار » جمع « بر » يا « بار » است .
وَ آتِنا ما وَعَدْتَنا عَلى رُسُلِكَ
؛ على رسلك متعلّق به « وعد » است ؛ يعنى ( مىگويند ) خدايا آنچه را در برابر تصديق پيامبرانت وعده دادى به ما عنايت فرما و گفتهاند : معنايش اين است كه آنچه را به زبان پيامبران خود وعده دادى به ما عطا فرما و مىتوان گفت ، « على رسلك » متعلّق به كلمهء محذوفى است و تقدير آيه :
وعدتنا منزلا على رسلك است . وعدهاى كه خداوند به آنان داده بود ، پاداش اخروى يا پيروزى و غلبه بر دشمنان بود . و از پيامبر ( ص ) نقل شده كه چون آيات فوق نازل شد ، فرمود : « واى بر كسى كه اين آيات را خوب بخواند و در آنها نينديشد » « 1 » . و از امام صادق ( ع ) نيز روايت شده كه فرمود : « كسى كه چيزى او را غمگين ساخته [ اگر ] پنج بار بگويد : « ربنا » خداوند او را از آنچه بيم دارد رهايى بخشيده و خواستهاش را عطا مىكند » « 2 » . آن گاه اين آيات را قرائت فرمود .
هامش
( 1 ) - و
عن النّبي - ص - لما نزلت هذه الآيات قال : ويل لمن لاكها بين فكّيه و لم يتأمل ما فيها .
( 2 ) - و
روى عن الصّادق ( ع ) انّه قال : من حزنه أمر فقال خمس مرّات « ربنا » أنجاه اللَّه مما يخاف و أعطاه ما أراد » .