ترجمه
و آنها كه وقتى مرتكب عمل زشتى شوند يا به خود ستم كنند ، به ياد خدا مىافتند ، و براى گناهان خود طلب آمرزش مىكنند - و كيست جز خدا كه گناهان را ببخشد - و اصرار بر گناه نمىكنند با اين كه مىدانند ( 135 )
آنها پاداششان آمرزش پروردگار ، و بهشتهايى است كه از زير ( درختان ) آنها نهرها جارى است ، جاودانه در آن مىمانند ، و اين چه پاداش نيكى است براى آنها كه اهل عمل هستند . ( 136 )
تفسير :
« الّذين » عطف بر « المتقين » است و « اولئك » اشاره به هر دو گروه [ متقين و محسنين ] است . و مىتوان گفت : « الذين » مبتدا و « اولئك » خبر آن است . « فاحشة » :
عملى است كه قبح و زشتى آن بسيار است .
أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ
؛ يا كسانى كه با نزديك شدن به گناه ، به خود ستم كردند .
ذَكَرُوا اللَّهَ
؛ يعنى نهى و تهديد يا عذاب خدا را به ياد آورند ، و در نتيجه از ارتكاب گناه خوددارى كنند .
فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ
؛ يعنى براى گناهانشان طلب آمرزش كنند به اين كه بگويند : « بار خدايا گناهان ما را ببخش » .
وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ
؛ اين جمله توصيف خداوند است به وسعت و گستردگى رحمتش و جملهاى است معترضه كه بين معطوف و معطوف عليه واقع شده و توجّه دهنده به فضل بىپايان و بخشش و كرم بسيار خداوند است كه موجب [ ترغيب گنهكارانى به ] توبه و طلب مغفرت آنان مىشود .
وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى ما فَعَلُوا
؛ يعنى بر كارهاى زشت خود اصرار نورزند ، و در حديث است كه اصرار بر گناه نكرده كسى كه در روز هفتاد مرتبه استغفار كند ، هر