و گفتهاند : « أولاء » موصول و « تحبونهم » صله آن است و « واو » در « تؤمنون » حال براى لا يحبونكم است ، يعنى شما به كتاب آسمانى آنان ايمان داريد و حال آن كه آنها شما را دوست ندارند ؛ پس چه مىشود شما را كه با آنها دوستى مىكنيد در حالى كه آنان به كتاب آسمانى شما ايمان ندارند .
در اين جمله خداوند مؤمنان را مورد نكوهش قرار داده است كه چرا بايد كفّار در روش باطل خود از شما كه آيينتان بر حق است پايدارتر باشند .
وَ إِذا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنامِلَ مِنَ الْغَيْظِ
؛ در اين جمله كفّارى كه [ از اظهار ايمان ] خشمگين و پشيمانند ، توصيف مىشوند به اين كه ( از شدت خشم ) سر انگشتان خود را مىگزند .
قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ
؛ نفرين بر كفّار است به اين كه با فزونى يافتن عزّت و شوكت اسلام و مسلمانان خشم آنان زيادتر مىشود تا به سبب آن هلاك و نابود شوند .
إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ
؛ خداوند اسرار درون سينهها را مىداند و از بغض و كينهاى كه در دل منافقان مىباشد ، آگاه است .
و مىتوان گفت قل موتوا بغيضكم ، امر به رسول خدا ( ص ) است كه دل خوش دارد و اميدوار باشد و نيز مژدهاى است به آن حضرت كه طبق وعدهء الهى كفار بر اثر شكوه و عظمت اسلام ذليل و نابود خواهند شد و منظور از امر در آيه اين نيست كه پيامبر اين سخن را به كفار بگويد ، بلكه مقصود اين است كه آن حضرت با خود حديث نفس كند .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 120 ]
إِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَ إِنْ تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَفْرَحُوا بِها وَ إِنْ تَصْبِرُوا وَ تَتَّقُوا لا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئاً إِنَّ اللَّهَ بِما يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ ( 120 )