در جنگ احد رسول خدا ( ص ) فقط با هزار ( سوار ) از مدينه خارج شد ، ولى [ سواره نظام سپاه ] مشركان سه هزار نفر بودند ، با وجود اين كه پيامبر به يارانش وعده داد كه در صورت پايدارى ، بر دشمن پيروز و غالب خواهند شد . ولى « عبد اللَّه بن أبى » با يك سوّم [ به گفتهء تفسير بيضاوى سيصد نفر ] از لشكر اسلام جدا شد و گفت چرا خود و فرزندانمان را به كشتن دهيم ؟ و چون به سمت مدينه حركت كردند ، عمرو بن حزم انصارى در پى آنان روانه شد و گفت : « شما را به خدا سوگند مىدهم كه دربارهء خود و پيامبرتان نيك بينديشيد . « عبد اللَّه » در پاسخ وى گفت : « اگر به اين جنگ معتقد بوديم از شما پيروى مىكرديم » . و در پى سخنان « عبد اللَّه بن أبى » دو طايفه از انصار به فكر پيروى از او افتادند ولى خداوند آنها را از اين انحراف مصون داشت و آنها همراه با رسول خدا ( ص ) در جنگ شركت كردند .
آنچه از ظاهر آيه به دست مىآيد اين است كه اين دو طايفه در مورد ملحق شدن به « عبد اللَّه بن ابى » و همراهانش به حديث نفس پرداختند ، نه اين كه قصد انجام آن را داشتند ، زيرا اگر تصميمشان اين بود ولايت و سرپرستى خداوند بر ايشان ثابت نمىشد و نمىفرمود :
وَ اللَّهُ وَلِيُّهُما
؛ يعنى خداوند يارى كننده و متولّى امر آنهاست .
« فشل » : ترس و سستى .
وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ
؛ خداى سبحان به مؤمنان امر فرموده كه به كسى جز او توكّل نكنند و امر خود را فقط به او واگذارند .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيات 123 تا 126 ]
وَ لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَ أَنْتُمْ أَذِلَّةٌ فَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ( 123 ) إِذْ تَقُولُ لِلْمُؤْمِنِينَ أَ لَنْ يَكْفِيَكُمْ أَنْ يُمِدَّكُمْ رَبُّكُمْ بِثَلاثَةِ آلافٍ مِنَ الْمَلائِكَةِ مُنْزَلِينَ ( 124 ) بَلى إِنْ تَصْبِرُوا وَ تَتَّقُوا وَ يَأْتُوكُمْ مِنْ فَوْرِهِمْ هذا يُمْدِدْكُمْ رَبُّكُمْ بِخَمْسَةِ آلافٍ مِنَ الْمَلائِكَةِ مُسَوِّمِينَ ( 125 ) وَ ما جَعَلَهُ اللَّهُ إِلاَّ بُشْرى لَكُمْ وَ لِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُكُمْ بِهِ وَ مَا النَّصْرُ إِلاَّ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ ( 126 )