ترجمه
كسانى كه كافر شدند براى آنان تفاوت نمىكند كه آنها را ( از عذاب خداوند ) بترسانى يا نترسانى ، ايمان نخواهند آورد . ( 6 )
تفسير :
چون خداى سبحان ، نخست از « تقوا پيشگان » سخن به ميان آورد ، در پى آن از « شقاوت پيشگان » نيز ياد كرده است ، و آنان كفّارى بودند كه لطف و توفيق الهى سودى به حال آنان نداشت و بود و نبود قرآن و هشدار پيامبر و عدم آن بر ايشان يكسان بود .
« سَواءٌ »
اسم و به معناى « استواء » است و در اين جا كفّار به وسيله آن توصيف شدهاند ، چنان كه هر موصوفى با مصدر توصيف مىشود ، « سواء » خبر براى « ان » و جملهء انذرتهم ام لم تنذرهم در محل رفع است ، زيرا فاعل « سواء » به معناى استوا مىباشد . گويى گفته شده : مستو عليهم انذارك و عدمه ، چنان كه گفته مىشود : ان زيدا مختصم اخوه و ابن عمه [ در اين جمله « مختصم » اسم فاعل است و فاعل مىخواهند و « اخوه » فاعل آن است ] يا اين كه
أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ
در موضع مبتدا و « سواء » خبر مقدّم است . به اين معنى كه تقدير آيه سواء عليهم انذارك و عدمه بوده است و جمله روى هم رفته خبر براى « ان » باشد . و علامة جار اللَّه زمخشرى كه خدا به او جزاى خير دهد ، نيز ، چنين گفته است . و مطالبى كه ما در مجمع البيان راجع به اعراب اين آيه بيان كردهايم از قول ابو على فارسى رحمت اللَّه عليه است .
« انذار » ترسانيدن از عذاب خداست . و جمله لا يؤمنون يا تاكيد براى جملهء پيش از خود و يا خبر براى « ان » است و جمله قبل از « لا يؤمنون » جملهء معترضه است . گفته شده است كه ، اين آيه و آيات پس از آن درباره ابو جهل و افرادى مانند او نازل شده است ، بنا بر اين « ال » در
« الَّذِينَ كَفَرُوا »
براى عهد مىباشد و برخى گفتهاند ؛ اين آيات بطور كلى راجع به همهء كسانى است كه بر كفر خود اصرار