است و آنان در حقيقت متلبّس به لباس خفا و پنهان كارى هستند . و از ابراز ايمان و اعتقاد خويش به شكل ريا و خودنمايى ابا دارند . مثل آيهء شريفهء
يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ
؛ « متقيان همانهايى هستند كه از خداى خود در نهان ( و آشكار ) مىترسند » ( انبياء / 49 ) ، كه در اين آيه نيز « غيب » به معناى خفا و پنهان است . پس بر اساس اين كه « بالغيب » در موضع حال باشد ، « غيب » به معناى « غايب » خواهد بود . مثل اين كه گفته شود غاب الشيء غيبا كه مصدر در موضع حال قرار گرفته و به معناى « غايب » است . سپس خداى سبحان ، « صلوة » را كه در رأس عبادتهاى بدنى است بر « ايمان » عطف گرفته و فرموده است :
وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ
يعنى ؛ « متقين نماز را مواظبت مىكنند و مهيّاى انجام آن مىباشند ، چنان كه عرب مىگويد ؛ « قام بالامر » اى « يوديه » يعنى آن را به جا مىآورد . و قرآن از « أداء » تعبير به « إقامة » كرده است . و مىتوان يقيمون الصلاة را به معناى يعدلون اركانها گرفت . يعنى آنان ، اركان نماز را درست به جا مىآورند ، همان گونه كه عرب مىگويد : اقام العود يعنى چوب را راست كرد .
وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ
ترجمه : و از آنچه روزى آنان كرديم انفاق مىكنند .
در اين آيه خداى متعال ، « انفاق » را كه از عبادتهاى مالى محسوب مىشود عطف بر عبادت بدنى گرفته و فرموده است : و مما رزقناهم . . . و « رزق » را به خود نسبت داده است ، تا اعلان كند ، آنچه را « متّقين » انفاق مىكنند ، مال كاملا حلالى است كه شايسته است از آن به عنوان « روزى خدا » ياد كرد . « من » در مما رزقناهم براى تبعيض است و گويى خدا مىفرمايد : و متقين بخشى از مال حلال را به صدقه دادن اختصاص مىدهند . و مىتوان گفت منظور از
مِمَّا رَزَقْناهُمْ
زكات واجب و ديگر صدقات و انفاقاتى است كه در راههاى خير مصرف مىشود ، زيرا اوّلا به دنبال لفظ « صلوة » آمده و ثانيا به طور مطلق ذكر شده است . و از حضرت صادق ( ع ) نقل شده ، كه فرمود ،
مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ
معنايش
و مما