ترجمه
( پرهيزكاران ) كسانى هستند كه به غيب ( آنچه از حس پوشيده و پنهان است ) ايمان مىآورند و نماز را بر پا مىدارند و از تمام نعمتها و مواهبى كه به آنها روزى دادهايم انفاق مىكنند . ( 3 )
تفسير :
«
الَّذِينَ
» يا مجرور است ، بنا بر اين كه « صفت » براى « متّقين » باشد ، يا منصوب است بنا بر اين كه « مدح » براى آنان بوده و تقديرش « اعنى الذين يؤمنون » باشد ، و يا مرفوع است و تقديرش ، « هم الذين يؤمنون » مىباشد و يا اين كه « الّذين » از ما قبلش جدا و مرفوع است به عنوان مبتدا ، و
« أُولئِكَ عَلى هُدىً »
خبرش مىباشد .
« ايمان » بر وزن « إفعال » مشتق از « امن » است ، گفته مىشود ؛ امنت شيئا و امنت غيرى و گفته مىشود ؛ « آمنه » هر گاه او را تصديق كند . حقيقت « ايمان » در لغت ، ايمن بودن از تكذيب و مخالفت است . « آمن » به وسيلهء « با » متعدى شده است و گفته شده : « آمن به » چون « آمن » متضمن معناى « اقر » و « اعترف » است . و مىتوان گفت : « آمن » از باب « فعلته فافعل » و به معناى « صار ذا امن فى نفسه باظهار التصديق » باشد ، يعنى مؤمن با اظهار ايمان خويش از نوعى آرامش و سكون نفس برخوردار مىگردد و حقيقت ايمان در [ اصطلاح ] شرع ، عبارت است از شناخت و آگاهى نسبت به خدا و صفات او و فرستادگانش ، و شناخت تمام فرامين و قوانينى كه آنان با خود آوردهاند ، و هر كس چيزى را شناخت تصديق كنندهء آن است . در اين آيه خداوند « بالغيب » را متعلق به « يؤمنون » قرار داده تا معلوم شود كه ايمان يعنى تصديق كردن خداى تعالى و اعتقاد به آنچه كه علمش بر بندگان پوشيده است ، و نيز آنچه كه پيامبر ( ص ) از آن خبر داده است مانند اخبار مربوط به قيامت و بهشت و دوزخ و ديگر امور غيبى .
و مىتوان گفت « بالغيب » در موضع حال است ، نه اين كه متعلّق به « يؤمنون » و صلهء موصول باشد . در اين صورت معناى آيه اين مىشود : متقين كسانى هستند كه به غيب ايمان دارند ، در حالى كه ايمانشان ، از نظر مردم پنهان