و ممكن است « لام » براى تعليل باشد و « ان تبروا » متعلّق به فعل [ تجعلوا ] يا به « عرضة » است ، يعنى خدا را به علت سوگند خوردنتان به او مانع براى انجام دادن كار نيك قرار ندهيد .
و منظور آيه با توجه به معناى ديگر « عرضة » ( در معرض چيزى قرار دادن ) اين است كه خدا را در معرض سوگندهاى خود قرار ندهيد تا در نتيجه قسم ياد كردن زياد به او ، او را سبك و بىارزش نماييد . و « ان تبروا » علت نهى است يعنى اگر بخواهيد نيكى كنيد و پرهيزكار شويد به خدا قسم نخوريد ، زيرا كسى كه زياد سوگند ياد مىكند نسبت به خداوند بىباك و گستاخ شده و نيكوكار و پرهيزگار نخواهد شد و مردم براى اصلاح ميان خود به او اطمينان نكرده و او را واسطه قرار نمىدهند .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 225 ]
لا يُؤاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمانِكُمْ وَ لكِنْ يُؤاخِذُكُمْ بِما كَسَبَتْ قُلُوبُكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ حَلِيمٌ ( 225 )
ترجمه
خداوند شما را به خاطر سوگندهايى كه بدون توجه ياد مىكنيد ، مؤاخذه نخواهد كرد ، امّا با آنچه دلهاى شما كسب كرده ( و سوگندهايى كه از روى اراده و اختيار ياد مىكنيد ) مؤاخذه مىكند و خداوند آمرزنده و داراى حلم است . ( 225 )
تفسير :
« لغو » به سخن و يا چيز بيهودهاى گويند كه بىاهميّت بوده و بدان توجه نشود و منظور از « سوگند لغو » سوگندهايى است كه ريشهء اعتقادى نداشته و مردم از روى عادت بر زبان جارى مىكنند مانند كلمات : « آرى و اللَّه » و « نه و اللَّه » كه موجب انعقاد قسم و تصاحب مال ديگران و ظلم به كسى نمىشود .
و معناى آيه اين است كه خداوند شما را به سوگندهاى بيهودهاى كه بدون قصد و هدف باشد بازخواست نمىكند و نيز شما را به پرداخت كفّاره ملزم نمىسازد .