نزدشان مىزيستند ] ، از آنها دورى كرده و از همزيستى با آنان و اهميّت دادن به كارهايشان كنارهگيرى كردند . اين طرز برخورد يتيمان را دچار مشقت كرد [ لذا خدمت پيامبر رسيدند و از اين وضع اظهار ناخرسندى كردند ، آن گاه آيه نازل ] و به سرپرستان يتيمان گفته شد :
إِصْلاحٌ لَهُمْ خَيْرٌ . . .
؛ سامان دادن به كار يتيمان و پرداختن به هر اقدامى كه به سود آنها باشد و اصلاح اموالشان محسوب شود ، بهتر است از كنارهگيرى كردن از آنها و شانه خالى كردن از زير بار مسئوليت سرپرستى يتيمان .
وَ إِنْ تُخالِطُوهُمْ
؛ و اگر با آنها معاشرت نماييد و زندگى آنان را با زندگى خود مخلوط كنيد .
فَإِخْوانُكُمْ
؛ آنان برادران دينى شمايند ، و حق برادر اين است كه با او معاشرت داشته باشند .
وَ اللَّهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ
؛ [ نيّات شما بر خداوند پوشيده نيست ] و به كسانى كه منظورشان از معاشرت - و مشاركت - با يتيمان اصلاح يا افساد باشد ، داناست و بر طبق هر نيّتى كه داشته باشند به آنان جزا مىدهد .
وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَأَعْنَتَكُمْ
؛ اگر خدا مىخواست مىتوانست كار را در امور يتيمان و معاشرت با آنها بر شما سخت بگيرد و شما را در مضيقه قرار دهد .
إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ
؛ خداوند قادر است و با قدرت خود آنچه را بخواهد انجام مىدهد . «
حَكِيمٌ
» يعنى آنچه را حكمت وى ايجاب كند انجام مىدهد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 221 ]
وَ لا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكاتِ حَتَّى يُؤْمِنَّ وَ لَأَمَةٌ مُؤْمِنَةٌ خَيْرٌ مِنْ مُشْرِكَةٍ وَ لَوْ أَعْجَبَتْكُمْ وَ لا تُنْكِحُوا الْمُشْرِكِينَ حَتَّى يُؤْمِنُوا وَ لَعَبْدٌ مُؤْمِنٌ خَيْرٌ مِنْ مُشْرِكٍ وَ لَوْ أَعْجَبَكُمْ أُولئِكَ يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَ اللَّهُ يَدْعُوا إِلَى الْجَنَّةِ وَ الْمَغْفِرَةِ بِإِذْنِهِ وَ يُبَيِّنُ آياتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ ( 221 )