انجام آن نداشتند ، روزه گرفتن براى آنان دشوار و پر مشقّت بود از اين رو به آنان اجازه داده شد كه روزهء خود را افطار كنند و در ازاى هر روز نصف صاع غذا به عنوان فديه ( كفاره ) به مساكين بپردازند .
فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً
؛ و هر كس بيش از نصف صاع به فقير بدهد ، « فهو خير له » اين برايش بهتر است . « يطوع » به معناى « يتطوع » نيز قرائت شده است .
أَنْ تَصُومُوا خَيْرٌ لَكُمْ
؛ اى كسانى كه توانايى روزه گرفتن داريد اگر روزه بگيريد ، بهتر است از اين كه بخوريد و در عوض كفّاره و حتى بيش از مقدار معيّن آن بدهيد . [ اين حكم زمانى بود كه وجوب روزه معيّن نشده بود و مردم مىتوانستند به جاى آن كفّاره بدهند ] سپس اين حكم با آيهء : شريفهء
فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ
؛ « كسانى كه در ماه رمضان در حضر باشند بايد روزه بگيرند » ( بقره / 185 ) ، نسخ شد .
علماى اماميه از امام صادق ( ع ) روايت كردهاند كه حضرت فرموده : منظور از
« الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ »
كسانى هستند كه ابتدا قادر به گرفتن روزه بودهاند ، سپس در اثر پيرى و يا مرض تشنگى و نظاير آن ناتوان گشتهاند ، كه بر اينان واجب است براى هر روز يك مد طعام به فقير بدهند ، بنا بر اين آيهء مورد بحث نسخ نشده است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 185 ]
شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدى وَ الْفُرْقانِ فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ وَ مَنْ كانَ مَرِيضاً أَوْ عَلى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَ لا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ وَ لِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ وَ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلى ما هَداكُمْ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ( 185 )