مىكند .
مِنْ ماءٍ فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ
؛ از آبى كه به وسيلهء آن زمين را با رويانيدن گياهان و بارور نمودن آنها زنده مىكند .
برخى گفتهاند منظور از زنده كردن زمين ، زنده كردن اهل آن به وسيلهء قوت و غذايى است كه براى آنان فراهم مىشود .
وَ بَثَّ فِيها مِنْ كُلِّ دَابَّةٍ . . .
؛ اين جمله عطف بر « انزل » است يعنى ، آب را بر زمين نازل كرد و انواع جنبندگان را در آن پراكنده ساخت ، و مىتوان گفت ، عطف بر « فاحيا » است ، يعنى زمين را به وسيلهء باران زنده مىكند و انواع جنبندگان را در آن پراكنده مىسازد ، زيرا حيات و رشد و نمو تمام جنبندگان به باران و وجود سرزمينهاى حاصلخيز بستگى دارد .
وَ تَصْرِيفِ الرِّياحِ . . .
؛ و در گردش بادها كه از جلو و پشت سر و يا از جانب شمال و جنوب مىوزند و در چگونگى آنها از نظر سردى و گرمى و نرمى و تندى آنها .
وَ السَّحابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ . . .
؛ و ابرهايى كه ميان آسمان و زمين مسخّر بادهاست و آنها را در طبقات مختلف جوّ جابجا مىكنند و در هر نقطهاى كه خداوند اراده نمايد و فرمان دهد باران فرو مىبارد .
لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ . . .
؛ نشانههايى است براى كسانى كه با ديدهء عقل به اين امور بنگرند و به آنها استدلال كنند زيرا هر يك از اين پديدهها از نشانههاى عظمت قدرت و شگفتى حكمت و تدبير پروردگار است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 165 ]
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْداداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ وَ لَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُوا إِذْ يَرَوْنَ الْعَذابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً وَ أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعَذابِ ( 165 )