فَأُولئِكَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ
؛ من توبهء آنان را مىپذيرم . « 1 »
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 161 تا 162 ]
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ أُولئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ ( 161 ) خالِدِينَ فِيها لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ ( 162 )
ترجمه
كسانى كه كافر شدند و در حال كفر از دنيا رفتند ، لعنت خداوند و فرشتگان و همهء مردم بر آنها خواهد بود . ( 161 )
هميشه در آن ( لعن و دورى از رحمت پروردگار ) باقى مىمانند ، نه در عذاب آنان تخفيف داده مىشود و نه مهلتى خواهند داشت . ( 162 )
تفسير :
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا
؛ كسانى از آن كافران و كتمان كنندگان كه توبه نكردند و مردند ،
« أُولئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ »
لعنت خدا بر آنهاست ، خداى سبحان ابتدا [ در آيات قبل ] كافران را در حال حيات و سپس در اين آيه آنان را در حال مرگ مورد لعن قرار داده است .
منظور از
« وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ »
مؤمنان هستند كه خداوند به لعن آنها بر كافران اهميّت مىدهد .
هامش
( 1 ) - اصل در معناى « اتوب » اين است كه توبه مىكنم الا اين كه اين كلمه هر گاه با حرف « على » متعدى شود معناى قبول توبه را مىرساند .
لفظ « توبه » از اين نظر ميان فاعل و قابل يعنى توبه كننده و توبهپذير مشترك است ، كه معلوم شود اختصاص به گناهكار ندارد و چنان كه او به طرف پروردگار به عنوان توبه توجه مىكند ، پروردگار نيز به عنوان توبه به او توجّه مىكند و اين خود انعام و تفضّلى است كه خداوند نسبت به بندگان خود نموده است تا بدانند كه اتّصاف به اين لفظ ( لفظ توبه ) كه دلالت بر ارتكاب گناه دارد عيب نيست و چنان كه آن لفظ وصف بندگان قرار مىگيرد ، وصف خداوند نيز واقع مىشود بلكه از عالىترين اوصاف خداوند محسوب مىگردد ( ترجمهء تفسير مجمع البيان ، ج 2 ، ص 138 ) . - م .