تفسير :
« صفا » و « مروة » دو اسم خاصاند براى دو كوه و از مكانهاى انجام مناسك حج هستند .
« شعائر » جمع « شعيرة » به معناى علامت [ و محل عبادت ] است .
« حج » [ در لغت ] به معناى قصد و « عمره » به معناى زيارت است و اين دو در اصطلاح شرع عبارتند از قصد خانه كعبه و زيارت آن به منظور انجام دو عبادت معروف . « حج و عمره » از نظر معنا و مفهوم متفاوتند همانطور كه « نجم » و « بيت » در مصداق خارجى تفاوت دارند .
« يطوف » در اصل « يتطوف » بوده [ تا « قلب » به « ط » شده ] سپس ادغام گرديده است .
از امام باقر ( ع ) روايت ( ان يطوف بهما ) روايت شده است .
و علت اين كه خداوند
« فَلا جُناحَ عَلَيْهِ »
فرموده و حال آن كه سعى ميان صفا و مروه واجب است ، اين است كه روى كوه « صفا » بتى به نام « اساف » و روى كوه « مروة » بتى به نام « نائله » نصب شده بود كه گويند آن دو زن و مردى بودند كه در كعبه زنا كردند و به صورت دو سنگ مسخ شدند ، آن گاه روى اين دو كوه نهاده شدند تا از آن دو عبرت گيرند . ولى پس از گذشت مدتى مورد پرستش بتپرستان جاهل قرار گرفتند ، به طورى كه مشركان هنگام سعى ميان صفا و مروه بر آن دو دست مىكشيدند و چون اسلام آمد ، مسلمانان به خاطر عمل مشركان از طواف ميان آن دو كراهت داشتند ، از اين رو كراهت از آنان برداشته شد .
وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً . . .
؛ يعنى كسى كه پس از انجام واجب به عنوان استحباب سعى بين صفا و مروة را انجام دهد .
فَإِنَّ اللَّهَ شاكِرٌ
؛ خداوند پاداش مىدهد و « عليم » يعنى خدا به اندازهء پاداش داناست و از حق هيچ كس كم نمىكند .