خداوند به سبب ذكر لفظ « رأفت » و « رحمت » مىخواهد اين نكته را بيان كند كه او به مردم هر اندازه پاداش كه استحقاق داشته باشند ، عنايت مىكند و چيزى از عمل آنها را ضايع نمىكند .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 144 ]
قَدْ نَرى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّماءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضاها فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ حَيْثُ ما كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ وَ إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ لَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ ( 144 )
ترجمه
ما توجّه تو را به آسمان به انتظار وحى ( براى تعيين قبلهء نهايى ) مىبينيم ، اكنون تو را به سوى قبلهاى كه از آن خشنود باشى ، باز مىگردانيم ، روى خود را به جانب مسجد الحرام كن ، و هر جا باشيد روى خود را به جانب آن بگردانيد ، و كسانى كه كتاب آسمانى به آنها داده شده به خوبى مىدانند ، اين فرمان حقى است كه از ناحيهء پروردگارشان صادر شده ( و در كتابهاى خود خواندهاند كه پيغمبر اسلام به سوى دو قبله نماز مىخواند ) و خداوند از اعمال آنها ( در مخفى داشتن آيات ) غافل نيست . ( 144 )
تفسير :
« قد » در اين جا براى « تكثير » است و معناى آن اين است كه ما بسيارى از اوقات مىبينيم كه تو به انتظار وحى به آسمان مىنگرى . مانند « قد » در قول شاعر :
قد اترك القرن مصفرا انامله * كان اثوابه مجت بفرصاد « 1 »
هامش
( 1 ) - يعنى چه بسيار حريفانى كه آنها را به خاك هلاكت مىافكندم و در اثر مرگ انگشتانشان زرد شد ، و جامههايشان به رنگ سرخ آغشته شده بود .