عطف بر « جعلنا » دانستهاند .
وَ عَهِدْنا إِلى إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ أَنْ طَهِّرا بَيْتِيَ . . .
؛ به ابراهيم و اسماعيل امر كرديم خانهء خدا را پاكيزه كنيد .
أَنْ طَهِّرا بَيْتِيَ
؛ « ان » به معناى « اى » و مفسره است و « عهدنا » را از اين رو به « امرنا » ( گفتيم ) تفسير كرديم كه « ان » مفسره هر گاه بعد از الفاظى واقع شود كه معناى قول را دارد ، آن الفاظ معناى قول مىدهند .
منظور از « تطهير » اين است كه خانهء كعبه را از بتهايى كه بر آن مىآويختند و نيز از پليديها پاك نمايند .
و علّت اين كه خداى سبحان « بيت » را به خود نسبت داده بيان اين نكته است كه « كعبه » بر ساير اماكن عالم فضيلت و برترى دارد .
لِلطَّائِفِينَ وَ الْعاكِفِينَ . . .
؛ منظور از « طائفين » كسانى هستند كه در اطراف خانهء كعبه مشغول طواف مىباشند و منظور از « عاكفين » افرادى هستند كه مجاور خانه كعبه مىباشند .
وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ . . .
؛ مقصود از آنها نمازگزارانى است كه در نزديكى خانهء كعبه به ركوع و سجود مىروند . زيرا ركوع و سجود از افعال نمازگزار است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 126 ]
وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ قالَ وَ مَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلاً ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلى عَذابِ النَّارِ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ ( 126 )
ترجمه
( و به ياد آوريد ) هنگامى كه ابراهيم عرض كرد ، : پروردگارا اين سرزمين را شهر امنى قرار ده و اهل آن را - آنها كه ايمان به خدا و روز بازپسين آوردهاند - از ثمرات ( گوناگون ) روزى ده ( ما اين دعاى ابراهيم را به اجابت رسانديم و مؤمنان را از انواع بركات بهرهمند ساختيم ) امّا به آنها كه كافر شدند ، بهرهء كمى خواهيم داد ، سپس آنها را به عذاب آتش مىكشانيم و چه بد سرانجامى دارند . ( 126 )