هر كس بخواهد اختصاص مىدهد و خداوند صاحب فضل بزرگى است . ( 105 )
تفسير :
« من » اوّل در آيهء « بيانيّه » است ، زيرا « الذين كفروا » جنس است و اهل كتاب و مشركان ، هر دو را شامل مىشود . « من » دوّم زايد و براى استغراق است و « من » سوّم براى ابتداى غايت است .
منظور از « خير » در اين آيه وحى است ، چنان كه « رحمة » نيز به معناى وحى است مانند آيهء شريفهء :
أَ هُمْ يَقْسِمُونَ رَحْمَتَ رَبِّكَ
؛ « آيا آنها بايد فضل و رحمت تو را تقسيم كنند ؟ » ( زخرف / 32 ) بنا بر اين معناى آيه اين است كه يهود و مشركان خود را به وحى سزاوارتر مىدانند ، از اين رو به شما حسد مىورزند و دوست ندارند كه چيزى از وحى بر شما نازل شود ، در حالى كه خداوند مقام نبوّت را به هر كس بخواهد اختصاص مىدهد و او جز آنچه را حكمت اقتضا مىكند نمىخواهد .
وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ
؛ و خداوند داراى فضل بزرگ است .
اين جمله از آيه اشاره به اين است كه مقام نبوت به هر كس عطا شود از فضل بسيارى برخوردار شده است چنان كه خداوند در اين آيهء شريفه مىفرمايد :
إِنَّ فَضْلَهُ كانَ عَلَيْكَ كَبِيراً :
فضل پروردگار بر تو بسيار است ( اسراء / 87 ) .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 106 تا 107 ]
ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْها أَوْ مِثْلِها أَ لَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 106 ) أَ لَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ ( 107 )
ترجمه
هر چه از آيات قرآن را نسخ كنيم يا حكم آن را متروك سازيم ، بهتر از آن ، يا همانند آن را بياوريم ، آيا نمىدانى كه خداوند بر هر چيز قادر است . ( 106 )
آيا نمىدانى كه حكومت آسمانها و زمين از آن خداست ، و شما را