شده را با دست خود مىنويسند . « بايديهم » براى تأكيد است ، چنان كه گفته مىشود : رآه بعينه و سمعه باذنه يعنى « آن را با چشم خود ديد و با گوش خود شنيد » و مقصود در همهء موارد تأكيد است .
« ويل » كلمه ايست كه هر كس دچار اندوه و مصيبتى شود آن را به كار مىبرد ، و مقصود از آن در آيهء شريفهء عذاب و شكنجه است .
لِيَشْتَرُوا بِهِ ثَمَناً قَلِيلًا
؛ تا او را به بهاى اندك بفروشند ، منظور اين است كه در برابر اين كار ناشايست از عوام يهود اموالى را بگيرند . خداى سبحان « ثمن » را از اين نظر « ناچيز » توصيف فرموده كه جزو متاعهاى دنيوى است و خداوند متاع دنيا را اندك و ناچيز شمرده و مىفرمايد :
قُلْ مَتاعُ الدُّنْيا قَلِيلٌ .
مِمَّا يَكْسِبُونَ
؛ منظور اموال حرام و رشوههاى نابجايى بود كه بزرگان يهود از عوام مىگرفتند .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 80 ]
وَ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلاَّ أَيَّاماً مَعْدُودَةً قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِنْدَ اللَّهِ عَهْداً فَلَنْ يُخْلِفَ اللَّهُ عَهْدَهُ أَمْ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ ( 80 )
ترجمه
و گفتند هرگز آتش دوزخ جز چند روزى به ما نخواهد رسيد ، بگو آيا پيمانى نزد خدا گرفتهايد ؟ چون خداوند هرگز از پيمانش تخلف نمىورزد ، يا اين كه چيزى به خدا نسبت مىدهيد كه به آن علم نداريد . ( 80 )
تفسير :
يكى از ادّعّاهاى توخالى يهود اين بود كه مىگفتند : هرگز آتش دوزخ ، جز چند روزى به ما نخواهد رسيد . [ عكرمه و قتاده مىگويند ] مدت عذاب آنان چهل روز است ، زيرا زمان پرستش گوساله چهل روز بود .
از مجاهد نقل شده كه يهود مدينه معتقد بودند كه :
عمر دنيا مجموعا هفت هزار سال است و آنان در ازاى هر هزار سال يك