غضب الهى واقع شدند .
بِأَنَّهُمْ كانُوا يَكْفُرُونَ
؛ يعنى خشم خدا بر آنها و ذلّت و خوارىشان به خاطر آن است كه آنان كافر شدند و پيامبرانى همچون ذكريّا ، يحيى ، شعيا و ديگران را به قتل رساندند .
بِغَيْرِ الْحَقِّ
؛ يعنى بنى اسرائيل ، پيامبران را ناروا و به ناحق كشتند ، زيرا آنان نه كسى را كشته بودند و نه در روى زمين فساد مىكردند تا كشتن آنها لازم باشد .
ذلِكَ بِما عَصَوْا
؛ اشاره است به اين كه گناهان گذشته آنان مانند كشتن پيامبران و تجاوز از حدود الهى [ مانند ناديده گرفتن ممنوعيّت صيد ماهى در روز شنبه ] موجب ذلت و خوارى آنان شد . تكرار « ذلك » ، براى بيان اين نكته است كه نافرمانى آنان در همه امور بوده است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 62 ]
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هادُوا وَ النَّصارى وَ الصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 62 )
ترجمه
كسانى كه ( به پيامبر اسلام ) ايمان آوردهاند ، و يهود و نصارى و صابئان ( پيروان يحيى يا نوح يا ابراهيم ) آنها كه ايمان به خدا و روز رستاخيز آوردهاند و عمل صالح انجام دادهاند ، پاداششان نزد پروردگارشان مسلم است ، و هيچ گونه ترس و غمى بر آنها نيست ( و هر كدام از پيروان اديان كه در عصر و زمان خود بر طبق وظايف و فرمانى الهى عمل كردهاند ، مأجورند و رستگار ) . ( 62 )
تفسير :
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هادُوا
؛ كسانى كه به زبان ايمان آوردند يعنى منافقان و كسانى كه [ به پيامبر اسلام ايمان آورند و پس از آن ] يهودى شدند . گفته مىشود : « هاد »