واما زعم اين معنا كه عذر براي عمر آن است كه عمار ذكر كرد كه : عمر همراه أو بود در اين قصه ، وعمر تذكر آن نكرد أصلا .
پس ظاهر است كه عدم تذكر عمر أصلا مجوز عدم قبول قول عمار نمىتواند شد ، چه قبول ( 1 ) خبر عدل ثقة - خصوصاً چنين ثقة ممدوح به آيات وأحاديث - به هر حال واجب هست ، وعدم تذكر ، قدح در آن نمىتواند كرد به هيچ وجه .
وقطع نظر از اين همه اگر عمر را معذور هم در عدم قبول روايت عمار فرض كنند ، پس بلا ريب در جهل أو از حكم شرعي كه شكى وريبى نيست ، وذمّ جهل امام ، وقدح جهل در امامت به وجوه عديده سابقاً گذشت ( 2 ) تا اينكه ( 3 ) خود خلافت مآب جهل فرزند ارجمند خود را مانع استخلاف أو گردانيده ( 4 ) .
هامش
1 . كلمه : ( قبول ) در حاشية [ الف ] به عنوان تصحيح آمده است .
2 . ( گذشت ) در حاشية [ الف ] به عنوان تصحيح آمده است .
مراجعه شود به وجوه دهگانه در أواخر طعن چهارم عمر .
3 . [ ج ] : ( آنكه ) .
4 . در طعن دوازدهم عمر از مصادر ذيل گذشت :
أنساب الأشراف 10 / 421 ، شرح ابن أبي الحديد 1 / 190 و 12 / 262 ، تاريخ طبري 3 / 292 ، كامل ابن أثير 3 / 65 - 66 ، الطبقات الكبرى 3 / 343 ، تاريخ الخلفاء سيوطى 1 / 145 ، الصواعق المحرقة 1 / 304 ، كنز العمال 12 / 681 ، فتح الباري 7 / 54 ، إزالة الخفاء 2 / 193 .