چون جابر وأبو سعيد بر افاده جواز بيع اُمّهات أولاد اكتفا كردهاند وناسخ آن از جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) نقل نكرده [ اند ] ، حسب افاده صاحب “ تحفه “ - كه سكوت در معرض بيان مفيد حصر است ( 1 ) - انحصار اين حكم در جواز ثابت شد ; پس معلوم شد كه ناسخ اين حكم نزد جابر وأبو سعيد ثابت نشده .
وذكر جابر بازآمدن خود را به منع عمر دلالت بر اعتقاد نسخ آن ندارد ، بلكه انتهاى خود را بر محض منع عمر متفرّع ساختن نه بر منع خدا ورسول ، حسب همين قاعده “ تحفه “ دلالت ديگر است بر انتفاى ناسخ .
چهارم : آنكه سابقاً شنيدى كه ابن القيّم در “ زاد المعاد “ از طايفه از علماى أهل سنت نقل كرده كه ايشان استدلال كردهاند به اخبار ابن مسعود از فعل متعه بر آنكه نهى متعه از جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) واقع نشده بلكه نهى وتحريم آن از عمر تنها واقع شده ( 2 ) ; پس همچنين اخبار جابر وأبو سعيد از بيع اُمّهات أولاد دلالت بر عدم صدور نهى بيع اُمّهات أولاد از جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) خواهد كرد .
هامش
1 . تحفه اثناعشريه : 256 .
2 . قال ابن القيّم : قالوا : ولو صحّ حديث سبرة لم يخفَ على ابن مسعود حتّى يروي : أنهم فعلوها . ( زاد المعاد 3 / 462 - 463 )