وعلاوة بر آن امام رازي در احتجاج به عدم نكير ، مخالفت كرده ، مذهب امام خود - اعني شافعي كه قلادة تقليدش [ را ] در گردن انداخته - غايت شناعت [ و ] تخطئه أو ثابت نموده كه آن را مستلزم بغض خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ونفس خدا دانسته ، كما سبق ( 1 ) ; چه مذهب شافعي واتباعش آن است كه ترك نكير بر مذهبي ، مثبت حجيت آن نيست .
بلكه اطرف طرائف آن است كه خود رازي هم به اين مذهب قائل است ودر بحث علم أصول آن را به اهتمام ثابت مىنمايد ، وبه مقابله أهل حق راه غفلت وعصبيت پيمايد ( 2 ) .
هامش
1 . اشاره است به آنچه قبلا از كتاب ترجيح مذهب شافعي تأليف فخررازى گذشت كه أو تخطئه شافعي را اهانت به أو وحرام وموجب ايذاى خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) وموجب لعن خدا در دنيا وآخرت دانسته است .
حيث قال - بعد روايته : عن النبي ( صلى الله عليه وآله وسلم ) : « ألا من آذى قرابتي فقد آذاني ، ومن آذاني فقد آذى الله تعالى » - :
ومن آذى الله كان ملعوناً ; لقوله : ( إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللّهُ فِي الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ ) [ الأحزاب ( 33 ) : 57 ] فإذن ظهر وجه الاستدلال ظهوراً لا يرتاب فيه عاقل . وكان الحاكم أبو عبد الله الحافظ يقول : يجب على الرّجل أن يحذر من معاندة الشافعي ، وبغضه ، وعداوته لئلاّ يدخل تحت هذا الوعيد .
2 . حاصل پاسخ مؤلف ( قدس سره ) از كلام رازي اين است كه :
1 . ترك نكير - بر فرض كه نكير واجب نيز باشد - موجب كفر نيست .
2 . لازمه اين كلام تكفير صحابه وتابعين واسلاف سنيه است .
3 . نكير بر تحريم متعه از عمران بن سواده واقع شده .
4 . احتجاج به عدم نكير مخالفت وتخطئه شافعي است كه رازي آن را جايز نمىداند .
5 . أصلا خود رازي در أصول قائل شده است كه عدم نكير حجّت نيست ونمىشود به آن استناد كرد .