بي أصل است ، ونهى وتحريم آن منحصر است در ذات خلافت مآب ( 1 ) .
ونيز روايت عمران بن سواده بر اين مطلوب دلالت صريحه دارد ; زيرا كه أو گفته است : ( وذكروا أنك حرمت متعة النساء وقد كانت رخصة من الله . . ) إلى آخره ( 2 ) ، ومدلول اين كلام به كمال صراحت همان معناست كه رازي آن را مستلزم تكفير عمر دانسته .
ودانستى كه كلام ابن سواده را عمر هم قبول نموده ، واتفاق بر آن كرده حسب تقرير ابن القيّم در حديث عمران بن حصين ( 3 ) .
پس ثابت شد كه حضرات صحابه يا تابعين كفر خلافت مآب ثابت مىكردند ، وخلافت مآب هم آن را تسليم فرموده ، واتفاق بر آن نموده ، ( فَلْيَضْحَكُوا قَلِيلاً وَلْيَبْكُوا كَثِيراً ) ( 4 ) .
وديگر دلائلِ دلالت قول عمر بر اختصاص نهى متعه به أو وعدم صدور آن از جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) قبل اين شنيدى ، ودر اين جا به افاده خود رازي ، دلالت اين قول بر آنكه نهى متعه از جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) صادر نشده ، ثابت كرده مىشود .
هامش
1 . چنانكه قبلا از زاد المعاد 3 / 462 - 463 گذشت .
2 . از إزالة الخفاء 2 / 205 گذشت ، ومراجعه شود به : تاريخ طبري 3 / 290 ، شرح ابن أبي الحديد 12 / 121 ، بحارالأنوار 30 / 619 ، الغدير 6 / 213 .
3 . بيان مطلب در دليل شانزدهم از زاد المعاد 2 / 196 گذشت .
4 . التوبة ( 9 ) : 82 .