ودر “ مجمع البحار “ مذكور است :
وفي حديث المتعة : ( لولا نهيه عنها ما احتاج إلى الزنا إلاّ شفى ) . . أي إلاّ قليل من الناس .
وقيل : وإلاّ شفا أي إلاّ أن يشفى - أي يشرف - على الزنا ولا يواقعه ( 1 ) .
اما احتمال رجوع ابن عباس از تجويز متعه كه طيبي وغيره ذكر كردهاند .
پس باطل محض وگزاف بي أصل است ، وباطل مىكند آن را افاده ابن حجر در “ فتح الباري “ - كه گذشت - چه از آن صراحةً واضح است كه :
أولا : اشتباه حكم آية قرآني بر ابن عباس باطل وناجايز است .
وثانياً : اگر فرض شود اشتباه بر أو در زمان نبوي ، استمرار اشتباه بر أو بعدِ آن حضرت سمتى از جواز ندارد ( 2 ) .
وديگر دلائل داله بر ابطال عدم اطلاع جابر ( 3 ) وديگر أصحاب بر نسخ متعه كه گذشت نيز در اين مقام جارى است .
وعلاوة بر آن بطلان اين بهتان به وجوه ديگر نيز ظاهر است :
هامش
1 . مجمع بحار الأنوار 3 / 238 .
2 . قبلا از فتح الباري 9 / 274 گذشت .
3 . در [ الف ] اشتباهاً : ( جايز ) آمده است .