پس از اينجا ثابت شد كه نسخ متعه اصلى ندارد ، وروايات تحريم ونهى آن از افترائات قطعيه وأكاذيب ظاهره است ، خصوصاً روايت دالّه بر آنكه عمر نسخ آن را از جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) روايت نموده ; چه اگر عمر نهى خود را مستند به حكم نبوي مىساخت واين معنا اصلى مىداشت ، چگونه ابن عباس امر جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) را مخالف نهى أو ظاهر مىكرد ومخالفت شيخين در اين باب ثابت مىساخت ؟ ! وچگونه فتوا به جواز متعه مىداد ؟ !
پس اگر بالفرض عمر روايت تحريم متعه از آن حضرت كرده باشد ، نزد ابن عباس در اين روايت كاذب ومفترى بوده ، پس اثبات روايت عمر نسخ متعه را از آن حضرت در حقيقت مزيد تفضيح أو است كه هم تحريم أو حلال الهى را ثابت مىشود ، وهم جسارت بر افترا وكذب وبهتان ، والله المستعان .
وسبط ابن الجوزي در “ مرآة الزمان “ ( 1 ) گفته :
وروي أن عروة بن الزبير قال لابن عباس : أهلكت نفسك وأهلكت الناس ، فقال له : وما هو يا عدي ؟ قال : إباحة المتعة ، وقد كان أبو بكر وعمر ينهيان عنها ، فقال : أخبرك عن رسول الله
هامش
1 . اطلاعى از نسخه خطى كتاب در دست نيست ، شرحي از كتاب ومؤلف در طعن دوم أبو بكر گذشت .