عيسى بن عمر الهمداني ، عن عمرو بن مرّة ، عن سعيد بن جبير أنه قرأ : ( فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ ) ( 1 ) إلى أجل مسمّى ( 2 ) .
اما آنچه گفته : گوييم كه : اين لفظ كه نقل مىكنند بالاجماع در قرآن خود نيست كه قرآن را تواتر به اجماع شيعه وسنى شرط است ; وحديث پيغمبر [ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ] هم نيست ، پس به چه چيز تمسك مىنمايند ؟
پس مخدوش است به چند وجه :
أول : آنكه از كلام أو ثابت مىشود كه چيزى كه از قرآنِ متواتر وحديث پيغمبر [ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ] خارج باشد ، مهجور ومتروك وغير معمول به ‹ 1193 › است ، پس به عنايت الهى بنابر اين فساد وبطلان بسيارى از مذاهب أهل سنت كه خارج است از اين هر دو ظاهر گرديد چه اينها به قياسات فاسده واستحسانات كاسده بسيارى از مذاهب باطله اختيار كردهاند ، وبديهي [ است ] كه خلافتشان در قرآنِ متواتر وحديث پيغمبر ( صلى الله عليه وآله وسلم ) موجود نيست .
دوم : آنكه به عنايت الهى حسب اين افاده مخاطب بطلان خلافت خلفاى ثلاثة كه رأس بلايا وعمده رزايا است نيز به كمال وضوح وظهور روشن ومبرهن گشت ; زيرا كه خلافتشان نه در قرآن متواتر مذكور است ونه در حديث پيغمبر [ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ] ; زيرا كه خود مخاطب در باب امامت اعتراف كرده
هامش
1 . النساء ( 4 ) : 24 .
2 . تفسير ثعلبى 3 / 286 .