موافقت وسكوت از نكير در حقيقت توسل به كسر اين أصنام بود كه اين موافقت وسكوت ، وسيله اظهار حق بود حسب استطاعت در مقامات ديگر .
ششم : از قول رازي : ( فإذا جازت . . ) إلى آخره ظاهر است كه جواز موافقت ظاهريه حضرت إبراهيم ( عليه السلام ) با كفار در استدلال به نجوم ، مجوّز موافقت ظاهريه آن حضرت با كفار در قول به ربوبيت ‹ 1184 › كواكب است ، پس همچنين جواز موافقت حضرت إبراهيم ( عليه السلام ) در اين هر دو مقام ، مجوّز موافقت محقّين با خلفاء ثلاثة وترك نكير بر ايشان خواهد شد به اولويت تمام .
بالجملة ; اين كلام رازي از أول تا آخر سراسر مشتمل است بر اثبات جواز تقيه ، وهرگاه اظهار كفر بر نبىّ معصوم - بنابر ضرورت - جايز گرديد ، جميع افراد وأنواع واقسام تقيه كه أهل حق به تجويز آن قائل اند ، جايز گرديد كه همه آن أنواع ، أخف وأهون وأيسر وكمتر از تجويز اظهار كفر بر نبىّ معصوم است ! !
ولطيف تر آن است كه با آنكه تصريح به تجويز اظهار كفر بر نبىّ در حالت تقيه در كلمات أصحاب يافته نشده ( 1 ) اين طعن وتشنيع ( 2 ) بليغ بر أهل حق
هامش
1 . در [ الف ] اشتباهاً اينجا : ( وبا ) آمده است .
2 . در [ الف ] اشتباهاً : ( تشييع ) آمده است .