مصرف نزد بعض اماميه ، صارف طعن از عمر انگاشته ، واز اختصاص نصف خمس - كه حصه ذوى القربى داخل آن است - به امام صرف نظر ساخته .
دوم : آنكه در كمال ظهور است كه كساني كه از أهل حق قائل اند به آنكه آية كريمه براي مصرف است ، نه براي بيان استحقاق ، نزد ايشان نيز شرط است كه جميع أصناف كه به ايشان خمس داده مىشود ، از أقارب خارج نباشند ; زيرا كه در مستحقينِ خمس انتساب به عبد المطلب شرط است ، ودر استحقاق بني المطلب نزد أهل حق خلاف است ، واظهر واشهر منع است ، وبه هر تقدير ظاهر است كه : عمر تمام خمس را مخصوص به أولاد عبد المطلب يا أولاد مطلب نگردانيده ، بلكه به عكس كلى آن را مخصوص به فرق ‹ 831 › ديگر گردانيده ، پس طعن بر عمر - اگر به يك كس غير أولاد عبد المطلب وبني المطلب چيزى از خمس مىداد - بنابر مذهب أهل حق لازم مىآمد ، گو آية براي بيان مصرف باشد ; چه جا كه عمر خمس را مخصوص به غير أولاد عبد المطلب وأولاد مطلب گرداند .
سوم : آنكه از غرائب تأثيرات علو حق آن است كه : بطلان اين خرافه مخاطب از كلام خودش ظاهر است ; زيرا كه أو در آخر اين بحث گفته است : نزد شيعه هر كس كه امام باشد ، نصف خمس را خود گيرد ، ونصف ثاني را در
تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — صفحة 67
مساهمون: سيد محمد قلي موسوي نيشابوري كنتوري لكهنوي
ص٦٧