رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) را تدليساً وتلبيساً موجب حرمان ايشان قرار دادند ، آن را عذر منع حضرت فاطمه ( عليها السلام ) از فدك گردانيدند ; وهرگاه اتباع واقعي جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) مستلزم [ دادن ] سهم أهل بيت واتباع ايشان يافتند ، بي محابا اتباع آن جناب ترك كردند .
الحاصل ; سخافت تمسك أبو بكر در منع حضرت فاطمه ( عليها السلام ) به اين حيله اگر چه ظاهر است ، ليكن كاش بر قول خود قدم ثبات مىفشرد ، وغدر وخيانت نمىورزيد ، ودر منع ذوى القربى از سهم ايشان اين مقولة خود به خيال مىآورد ، واز زيغى كه أو را به اعتراى شيطان رو مىداد در ترك عمل به سنت جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) مىترسيد ! ليكن در اين دعوى هم ثابت القدم نماند ، وچون بديد كه حرمان أهل بيت ( عليهم السلام ) در ترك اتباع جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) متحقق مىشود ، آن را از دست داد ، ورعايت قول خود هم نكرد ، وتكذيب قولش به صراحت تمام فرمود ، وعمر هم أصلا اين قول أو را به خاطر ‹ 826 › نياورد ، وهرگز اتباع جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) پيش نظر خود نداشت .
بلكه درباره مسأله كلاله از مخالفت أبو بكر استحيا نمود ، واز رأى واجب الاتباع خود - كما هو مدلول الأحاديث الموضوعة التي يعتمد عليها المخالفون ، ويفتخر بها المعاندون - برگشت ; افسوس كه در منع أهل بيت ( عليهم السلام ) از مخالفت جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) هرگز استحيا ننمود ، هان مگر متابعت أبو بكر اهمّ از متابعت نبوي بود ، عياذاً بالله من ذلك .
تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — صفحة 54
مساهمون: سيد محمد قلي موسوي نيشابوري كنتوري لكهنوي
ص٥٤