صد قضاياى صادره از خلافت مآب موصوف به وصف نقض وردّ وابطال بعض ، بعض آخر را بوده ، وهرگاه ثابت شد كه هر قضية از اين صد قضايا نقض وردّ وابطال ديگرى از آنها مىنمود وهيچ يكى از آن موافق ومطابق ديگرى نبوده ; پس تأويل عليلِ اختلاف قضايا به اختلاف صور حكم ، وهوسِ باطلِ اثباتِ سعة علم خلافت مآب وتبحر آن عالي جناب از پا درآمد !
دوم : آنكه از عبارت شريفى ( 1 ) وعلى قارى ظاهر است كه أبو حنيفة مذهب عمر را به جهت تلوّن واضطراب واختلاف أو ترك نموده ، ومذهب أبى بكر را - به جهت آنكه بر آن ثبات ورزيده - برگزيده ( 2 ) ; پس ثابت شد كه امام أعظم سنّيه نيز شريك شيعه است در فهم اضطراب واختلاف وتلوّن خليفه ثاني از روايت ‹ 967 › عبيده سليمانى !
پس دفع دلالت اين حديث بر مطلوب شيعه نمودن ، نه تنها معارضه با ايشان ، بلكه قيل وقال وجدال با امام أعظم فرمودن ، وتسفيه وتوهين را در جناب أو راه دادن است !
سوم : آنكه اين تأويل عليل را اعتراف خود عمر بن الخطاب كه سابقاً از " كنز العمال " منقول شده ، نيز تكذيب مىكند كه آن دلالت صريحه دارد بر
هامش
1 . كذا ، وصحيح ( سيد شريف ) است .
2 . قبلا كلمات آنها از شرح السراجية في علم الفرائض : 79 ، وشرح موطأ ملا على قارى گذشت .